บทที่ 338 ระหกระเหินสู่เตียนเหมี่ยน

เมื่อขึ้นเครื่องบิน หยางจ้านก็ใช้บริการชั้นเฟิร์สคลาสได้อย่างสบายใจ แอร์โฮสเตสสมัยนี้หน้าตาดีจริงๆ แต่แค่ใช้สายตาชื่นชมก็พอแล้ว ไม่จำเป็นต้องไปจีบหรอก พอผ่านโลกมามากก็จะรู้ว่า การได้นั่งม้าหมุนอย่างมีความสุข (มีแฟนที่รักและรู้ใจ) คือจุดหมายปลายทางที่ดีที่สุดของชีวิต

คนที่มีความรักอย่างแท้จริงย่อมไม่ลดตัวไปทำเรื่องนอกใจให้วุ่นวาย ความสุขชั่ววูบมักจะตามมาด้วยความว่างเปล่าและความรู้สึกผิดเสมอ การจะลบความรู้สึกพวกนี้ได้ต้องเลวทรามในระดับหนึ่งเลยทีเดียว แต่หยางจ้านยังสามารถพูดได้เต็มปากว่าเขายังมีมาตรฐานทางศีลธรรมอยู่

จากนั้นก็เป็นกระบวนการนั่งเครื่องบินต่อรถยนต์ แล้วก็นั่งรถยนต์ต่อรถยนต์... ผ่านด่านศุลกากร รับการรับช่วงต่อ รถพราโด้สองคันพาทุกคนแล่นผ่านพรมแดนเตียนเหมี่ยน สภาพถนนตลอดทางถือว่าธรรมดาแต่ทิวทัศน์สวยงามมาก

ในเวลานั้นเผิงเฉิงยังไม่มีเที่ยวบินตรงไปย่างกุ้ง เมืองหลวงเก่าของเตียนเหมี่ยน เส้นทางที่ดีที่สุดคือบินไปหนานหยุน (ยูนนาน) แล้วให้บริษัทพันธมิตรที่นั่นส่งรถไปรับ พาข้ามแดนผ่านคนคุ้นเคย แล้วค่อยให้เพื่อนทางฝั่งเตียนเหมี่ยนส่งรถและคนมารับช่วงต่อ

ยังไงซะเรื่องพวกนี้หยางจ้านก็ไม่ต้องไปกังวล เขาไม่ได้มาผจญภัยหรือค้นหาของแปลก ตลอดการเดินทางเขาทำตัวเรียบร้อย ไม่สร้างปัญหา ไม่จู้จี้จุกจิก ไม่ชักสีหน้า ถือเป็นลูกทัวร์ที่ดีตามมาตรฐาน