บทที่ 346 ผมจะลงมือแล้ว พี่จะตามไหม

หยางจ้านสลัดการเกาะกุมของเฉินจี้เย่ว์ออก แล้วเดินเลี่ยงไปยืนอยู่ห่างๆ เพียงลำพัง เพื่อรอดูว่าบรรดาเซียนหินจะวิจารณ์ออกมาให้เลิศเลอขนาดไหน

ที่หน้าเครื่องตัดหิน ชายเจ็ดแปดคนยืนรุมล้อมหินสองซีกที่เพิ่งแยกจากกัน พวกเขาจ้องมองพลางเริ่มวิพากษ์วิจารณ์กันอย่างออกรส

"หินก้อนนี้หาได้ยากจริงๆ ถ้าแยกชิ้นสกัดเอาแค่เนื้อหยกจะเสียของมาก มีหลายวิธีที่จะเนรมิตมันให้เป็นงานศิลปะ ซึ่งจะทำให้มูลค่าของมันพุ่งสูงขึ้นกว่าเดิมมหาศาล" เถ้าแก่ร่างท้วมคนหนึ่งเริ่มเปิดประเด็นเสนอความคิดเห็น

หูเย่ว์พยักหน้าเห็นด้วยอย่างยิ่ง "เถ้าแก่พูดถูกมากครับ แม้หยกที่มีสีสันอื่นปนอยู่จะมีราคาใช้ได้ แต่พอนำไปทำเป็นเครื่องประดับสวมใส่กลับขายออกยาก และด้วยปริมาณที่มากขนาดนี้ถ้าไม่ตัดแบ่งก็ตั้งราคาลำบาก"

แต่อาจารย์หวังซึ่งเป็นมือเก๋าในวงการแทรกขึ้นมาว่า "เรื่องตั้งราคาน่ะไม่ยากหรอก ประเมินตามเกรดเนื้อหยกและน้ำหนักรวมที่จะสกัดออกมาได้ ก้อนนี้ผมยินดีรับช่วงต่อที่สองล้านหยวนครับ"