บทที่ 350 รับที่สนามบินเผิงเฉิงกับการพบเจอโดยบังเอิญ

คืนสุดท้ายในเตียนเหมี่ยนได้รับการรับรองจากเถ้าแก่เกาผู้พำนักอยู่ที่นี่ และแน่นอนว่าเขายังเลี้ยงรับรองเพื่อนฝูงจากในประเทศอีกกว่ายี่สิบคน

หยางจ้านรู้ดีว่าในอนาคตเขาคงไม่ได้คลุกคลีกับคนกลุ่มนี้เท่าไหร่นัก เพียงแต่ในฐานะผู้ที่รับช่วงต่อหินจักรพรรดิ เขาจึงต้องจำใจอยู่เป็นเพื่อนเฉินจี้เย่ว์และคณะเพื่อช่วยขยายเครือข่ายความสัมพันธ์เท่านั้น

เช้าวันรุ่งขึ้น สมาชิกที่เหลือทั้งสี่คนของทริปเตียนเหมี่ยนก็ได้รวมกลุ่มกับบรรดาเถ้าแก่จากในประเทศเพื่อตั้งขบวนรถเดินทางกลับเมือง พวกเขาใช้เส้นทางเดิมโดยข้ามด่านทางบกแล้วบินตรงกลับสู่เผิงเฉิง

เมื่อก้าวลงจากเครื่องบินก็เป็นเวลาเกือบสองทุ่มแล้ว ทันทีที่ออกจากห้องโดยสาร หยางจ้านก็บอกกับพวกเฉินจี้เย่ว์ว่า "เดี๋ยวผมแยกไปคนเดียวนะ เฉินเฉินมารับน่ะ เจอกันที่โรงงานวันมะรืนเลยละกัน"

เฉินจี้เย่ว์ไม่ขัดข้อง เขารู้ดีว่าหยางจ้านกับน้องสาวไม่ได้เจอกันตั้งหนึ่งสัปดาห์ คู่รักที่อยากอยู่กันตามลำพังย่อมมีความสุขกว่าการตามกลุ่มใหญ่เป็นไหนๆ ไม่อย่างนั้นเฉินเฉินคงไม่ถ่อมารับหยางจ้านถึงสนามบินทั้งที่เพิ่งกลับจากเอ๋าทัวเมื่อช่วงสุดสัปดาห์หรอก