บทที่ 363 ขี่รถมอเตอร์ไซค์คันเล็กไปเยี่ยมเยียน

ตามธรรมเนียมปฏิบัติ หยางจ้านขับรถไปที่ตึกบริษัทของจั่วอี้ก่อน เขาเทียบข้อมูลแล้วคำนวณ "ค่าคอมมิชชัน" ของจั่วอี้ออกมา นับเงินสดบรรจุใส่ซองจดหมายสีน้ำตาลอย่างดี

จากนั้นเขาก็ยัดเงินส่วนที่เหลือไว้ใต้เบาะข้างคนขับ กะให้มองจากหน้าต่างเข้าไปไม่เห็นก็พอ รถจอดอยู่ตรงนี้ พนักงานของบริษัทวิศวกรรมเจียงโจวที่ชั้นหนึ่งต่างก็รู้จักรถคันนี้ดี แค่เงยหน้าก็เห็นแล้วจึงไม่ต้องกังวลเรื่องความปลอดภัย

หยางจ้านถือเอกสารและซองจดหมาย พร้อมกับหนีบกล่องโทรศัพท์มือถือเครื่องใหม่ไว้ใต้รักแร้ ล็อกรถเสร็จก็เดินขึ้นตึกไปทันที

เขาไม่ได้ทำตัวเกรงใจจนเกินเหตุ หยางจ้านเคาะประตูแล้วผลักเข้าไปในห้องทำงาน จั่วอี้กำลังนั่งเปิดดูสมุดรายชื่อในมือถืออยู่ พอเห็นหยางจ้านเดินเข้ามาเขาก็ยิ้มแล้วพูดว่า "อาเดาไว้แล้วว่าวันนี้เธอต้องมา เลยนั่งรออยู่ในห้องไม่ได้ออกไปไหน"

"ฮ่าๆๆ... ผู้ที่รู้ใจผมที่สุดก็คืออาจั่วคนเดียวนี่แหละครับ!" หยางจ้านปิดประตูตามหลัง เดินไปที่โต๊ะแล้ววางปึกเอกสารไว้ตรงหน้าจั่วอี้