บทที่ 377 นึกจะไปก็ไป จัดทีมออกทริป

หลังจากต้อนรับคณะผู้นำเสร็จสิ้นในวันอังคาร หยางจ้านก็เข้าสู่สภาวะการทำงานแบบไร้คนควบคุมอย่างเป็นทางการ จะมีก็แต่ผู้ช่วยหลินและจ้าวเซี่ยงจากฝ่ายบริหารการค้าปลีกที่นาน ๆ ครั้งจะโทรศัพท์มาขอคำปรึกษาเกี่ยวกับโครงการบางอย่าง

ท่าทีของหยางจ้านนั้นชัดเจนมาก: หากจะคุยแลกเปลี่ยนความคิดเห็นผ่านโทรศัพท์ ผมยังพอมีเวลาว่างสนทนาด้วย แต่ถ้าเมื่อไหร่ที่คุณเสนอจะแวะมานั่งคุยที่ออฟฟิศฮุ่ยเฉิงละก็... ต้องขออภัยด้วยครับ เถ้าแก่จ้านต้องออกไปส่งน้ำมันทุกวัน ขาดส่งแค่ออเดอร์เดียวอาจโดนลูกค้าตำหนิได้ ไม่มีเวลาไปต้อนรับจริงๆ ครับ!!!

เขาคิดว่าจะรอดตัวไปได้ แต่ปรากฏว่าผู้ช่วยหลินกับจ้าวเซี่ยงดันบอกว่า หลังจบเทศกาลวันขึ้นปีใหม่จะเดินทางมาขอคำปรึกษาถึงอ่าวอ๋าทัวด้วยตัวเอง คราวนี้หยางจ้านหนีไม่ออก ได้แต่ตอบรับเสียงอ่อยไปว่าไว้ถึงเวลาค่อยว่ากันอีกที

ด้วยเหตุนี้ ในวันพุธและพฤหัสบดี หยางจ้านจึงใช้ชีวิตตามจังหวะความสุข: เช้าตอกบัตรทำงานสายปลาเค็ม บ่ายออกไปเหวี่ยงเบ็ดตกปลาหาวัตถุดิบทำอาหาร และเย็นก็อยู่ดูแลแฟนสาว

จนกระทั่งวันศุกร์ หลังจากส่งทีมสามแรงแข็งขันออกไปทำงานช่วงเช้า หยางจ้านนั่งเล่นอินเทอร์เน็ตอยู่ในออฟฟิศพลางนึกภาพวันหยุดสุดสัปดาห์ที่กำลังจะถึง ซึ่งดูท่าทางจะน่าเบื่อไปนิดหน่อย