บทที่ 382 เจี้ยงเจี้ยนจุนชวนจิบชา

ทริปท่องเที่ยวแบบนึกจะไปก็ไปจบลงอย่างมีความสุข หยางจ้านจ่ายเงินไปรวมสิบหมื่นหยวนเศษ แม้สำหรับเขาเงินจำนวนนี้จะไม่มากนัก แต่ถ้าเทียบกับฐานเงินเดือนของเว่ยกั๋วกวี๋องและเจียงหลินเซิน ค่าใช้จ่ายเพียงสองวันนั้นเท่ากับรายได้จากงานประจำของพวกเขารวมกันถึงสองหรือสามปีเลยทีเดียว

ทว่าทุกคนต่างได้รับความสุขและความสนิทใจในการไปไหนมาไหนด้วยกัน รวมถึงความประทับใจที่ได้ตกปลาตัวใหญ่ยักษ์กลางทะเลเป็นครั้งแรก ที่สำคัญคือมีบริการขนส่งแบบควบคุมอุณหภูมิส่งผลผลิตถึงบ้าน สมาชิกทีมทัวร์อิสระแต่ละคนจึงรู้สึกว่าทริปนี้คุ้มค่าเกินบรรยาย

หลังจากกลับมาถึงอ่าวอ๋าทัว เขาก็เข้าสู่โหมดทำงานแบบเนือยๆ ไปครึ่งวันในวันจันทร์

ช่วงบ่าย เว่ยกั๋วกวี๋องเรียกใช้บริการรถบรรทุกขนาดเล็กยี่ห้ออู่หลิงมาส่งปลาที่ตกได้ถึงหน้าแผนกธุรกิจอ่าวอ๋าทัว ปลาสำลีน้ำลึกตัวใหญ่สามตัว ปลาเก๋าหนักตัวละสิบกว่าชั่งอีกสามตัว และปลาจานขนาดเจ็ดหรือแปดชั่งอีกสามตัวถูกบรรจุในหีบห่อปิดผนึกอย่างดี

เมื่อส่งคนขับรถกลับไปแล้ว หยางจ้านจึงโทรศัพท์หาเว่ยกั๋วกวี๋องเพื่อยืนยันว่ายังเหลือปลาสำลีน้ำลึกตัวใหญ่หนักกว่าเจ็ดสิบชั่งอีกหนึ่งตัว และปลาหมอทะเลขนาดเกือบยี่สิบชั่งอีกตัว ซึ่งจะถูกส่งไปที่บ้านของเฉินเฉินก่อนเวลาเลิกงานในเย็นวันนี้