บทที่ 395 หัวหน้าเหยียนผู้ฮึกเหิม

ตลอดวันหยุดสุดสัปดาห์ หยางจ้านฝากท้องไว้ที่บ้านว่าที่แม่ยายอยู่หลายมื้อ ไม่ต้องคิดว่าจะกินอะไร พอถึงโต๊ะก็กิน กินเสร็จก็สะบัดก้นเดินหนีไม่ต้องล้างจานชาม ช่างเป็นชีวิตที่แสนสบายจริงๆ!

วันอาทิตย์เขาไปเข้าเรียนที่สโมสรริมทะเลกับเฉินเว่ย มีการฝึกหัดผ่านเครื่องจำลองการเดินเรือ สำหรับเฉินเว่ยแล้วความรู้ภาคทฤษฎีนั้นยากจะท่องจำ แต่สหายหยางจ้านกลับใช้เวลาศึกษาเพียงเล็กน้อยก็รู้สึกว่าการสอบให้ผ่านเกณฑ์คงไม่ใช่ปัญหาใหญ่

คนเรียนเก่งกำมะลออย่างเขาก็ยังถือว่าเป็นพวกเรียนไวอยู่ดี เฉินเว่ยที่เป็นเด็กหลังห้องมาตั้งแต่เด็กเห็นแบบนี้แล้วก็ไม่ได้อิจฉาที่หยางจ้านรวยหรอกนะ เขาแค่ริษยาว่าทำไมของอย่างเดียวกัน ตัวเขาเองกอดหนังสือแทบตายยังจำไม่ได้ แต่หยางจ้านกลับทบทวนแบบลอยชายก็รับมือได้สบายๆ

……

พริบตาเดียวก็ถึงวันทำงาน