บทที่ 397 พรสวรรค์ในการเป็นพ่อสื่อที่น่าหงุดหงิด

หลังจากแนะนำหลี่เชี่ยนเชี่ยนแล้ว หยางจ้านก็ย่อมต้องแนะนำคนอื่นๆ ให้เธอรู้จักด้วยเช่นกัน

เขาใช้สองนิ้วคีบแขนเสื้อของหลี่เชี่ยนเชี่ยนแล้วดึงเธอให้เดินเข้ามาใกล้โต๊ะ จากนั้นก็ประคองเฉินเฉินให้ลุกขึ้นยืน คว้ามือซ้ายที่สวมแหวนของเธอมาจับไว้เพื่อโอ้อวดอย่างแนบเนียน

“นี่คือเฉินเฉิน สาวสวยเจ้าของแหวนวงนี้ของผมครับ ทำความรู้จักกันไว้นะ วันหลังจะได้ไปเที่ยวด้วยกัน”

“สวัสดีค่ะเชี่ยนเชี่ยน จ้านจ้านชอบพูดถึงคุณบ่อยๆ บอกว่าคุณเป็นเพื่อนซี้ที่โรงพัก วันนี้เพิ่งได้รู้จัก เสียดายจังที่เรารู้จักกันช้าไปหน่อย”

เฉินเฉินพูดประโยคนี้ด้วยความมั่นใจ แล้วเป็นฝ่ายเดินเข้าไปจับมือหลี่เชี่ยนเชี่ยนก่อน