บทที่ 432 โบนัสสิ้นปีกับแผนการแจกจ่าย

หลังจากทริปปฐมฤกษ์ของเรือยอร์ชผ่านไป วันอาทิตย์หยางจ้านก็เอาแต่หมกตัวอยู่แต่ในบ้านที่เซียงหมี่ฮวาเทียนทั้งวัน

เฉินเว่ยนั้นยังอยากเล่นสนุกอยู่ วันรุ่งขึ้นก็ชวนหยางจ้านออกทะเลอีก คราวนี้เขาชวนพวกลูกค้าระดับสูงของสโมสรเรือยอร์ชมาด้วย สำหรับคนพวกนี้ แค่โทรศัพท์กริ๊งเดียวก็ชวนมาได้แล้ว

หยางจ้านไม่ได้ติดใจอะไรมากเท่าเฉินเว่ย อีกอย่าง เขาไม่ชอบไปคลุกคลีกับคนที่ไม่รู้จัก อย่ามาพูดเรื่องขยายเครือข่ายคอนเนคชั่นอะไรเลย อิสระของคนรวยไม่ใช่แค่การอยากทำอะไรก็ทำได้นะ แต่มันคือการที่รู้อยู่เต็มอกว่า ถ้าไปทำความรู้จักคนพวกนี้แล้วจะมีช่องทางหาเงินเพิ่ม แต่ฉันก็ 'ไม่ไป' ต่างหาก!

อันที่จริง เฉินเว่ยอยากดึงหยางจ้านไปร่วมลงทุนในโปรเจกต์หลานกุ้ยฟางบาร์ที่หลงโข่ว ที่เขาเคยพูดถึงคราวก่อน เขาอยากจะยกโควต้าของตัวเองให้หยางจ้าน เพราะตอนนี้ตัวเขาเองไม่มีเงินก้อนใหญ่แล้ว

หมอนี่ดูภายนอกเหมือนไม่เอาถ่าน ชอบเอาเปรียบเพื่อนฝูงนิดๆ หน่อยๆ เพื่อกระชับความสัมพันธ์ แต่เขาไม่เคยคิดจะจับเสือมือเปล่ากับเพื่อนเลย เขารู้ว่าถ้าขอยืมเงินหยางจ้าน หยางจ้านก็คงไม่ปฏิเสธ แต่เขาเลือกที่จะไม่ทำ เขายอมยกโอกาสที่เขาคิดว่าทำเงินได้ให้เพื่อนแทน นี่แหละคือจุดเด่นในตัวเขา