บทที่ 474 หิมะขาวโพลนในวันส่งท้ายปี

ในคืนวันสารทเล็ก หยางจ้านต้องตระเวนหาห้องว่างตามร้านคาราโอเกะถึงสามแห่งกว่าจะได้ห้องพักผ่อน ซึ่งแสดงให้เห็นว่าในบ้านเกิด ยิ่งใกล้ถึงช่วงวันตรุษจีนเท่าไหร่ อัตราการใช้บริการสถานที่บันเทิงพวกนี้ก็ยิ่งพุ่งสูงขึ้นเท่านั้น

อันที่จริงการร้องเพลงกันแค่สองคนก็สนุกไปอีกแบบ แน่นอนว่าถ้าให้เล่นเกมร้องเพลงแข่งกันที่บ้านคงขาดบรรยากาศไปหน่อย

เบียร์หนึ่งลังกับผลไม้สองจาน หยางจ้านและเฉินเฉินร้องเพลงไปจนถึงห้าทุ่มครึ่ง แม้จะดื่มเบียร์ขวดเล็กไปไม่ถึงสองขวด แต่พวกเขาก็สนุกกันเต็มที่ จนกระทั่งแม่ถัง กุ้ย เซียง โทรศัพท์มาตามให้กลับบ้าน ถึงได้ยอมเช็กบิลและจากมาด้วยความรู้สึกที่ยังไม่จุใจนัก

ตอนที่ทั้งสองคนเดินออกจากลานหน้าห้องโถงคาราโอเกะ ผ่านแสงไฟจากเสาถนนก็เห็นเกล็ดหิมะเล็กๆ โปรยปรายลงมาแล้ว แต่พอจะยื่นมือออกไปรับก็กลับไม่เหลือร่องรอยให้เห็นเสียอย่างนั้น

"หิมะกำลังจะตกแล้ว!" หยางจ้านพ่นลมหายใจออกมาเป็นไอ เขารอคอยทิวทัศน์สีขาวโพลนในวันพรุ่งนี้ด้วยความตื่นเต้น