บทที่ 552 ทำธุระเสร็จสิ้นจึงกลับบ้าน

หลังจากเซ็นสัญญาเสร็จสิ้น เวลายังเหลืออีกมาก ต่อให้เป็นการทำตามมารยาททางสังคม ก็ไม่ควรจะเก็บสัญญาแล้วเดินดุ่มๆ ออกไปทันที

ผ่านไปไม่กี่นาที คุณพ่อถังก็ให้เสมียนบัญชีของหน่วยงานขับรถไปตรวจสอบยอดเงินที่ธนาคาร ระหว่างรอเวลาเขาก็เริ่มวาดพิมพ์เขียวในอนาคตของตัวเองขึ้นมาอีกครั้ง

“ธุรกิจสถานตรวจสภาพรถนี่นะ พูดตรงๆ ต้องอาศัยเส้นสายถึงจะทำรอด พอทำสำเร็จแล้ว หลังจากนั้นจะทำเงินได้เท่าไหร่หรือจะขาดทุนเท่าไหร่ มันก็เห็นๆ กันอยู่บนหน้าตักนั่นแหละ

เดี๋ยวนี้สังคมพัฒนาดีขึ้นเรื่อยๆ คนที่มีปัญญาซื้อรถก็มีมากขึ้นตามไปด้วย พ่อกับเพื่อนๆ อีกสองสามคนเลยวางแผนกันว่าจะเปิดโชว์รูมขายรถยนต์สักแห่ง ถ้าเรื่องนี้ทำสำเร็จนะ อย่างน้อยก็มีกินมีใช้ไปได้อีกเป็นสิบๆ ปีเลยทีเดียว”

หยางจ้านฟังที่คุณพ่อถังพูดแล้วก็แอบนึกเลื่อมใสอยู่ไม่น้อย ยิ่งเป็นเมืองเล็กๆ คนที่กว้างขวางในสังคมแบบนี้กลับมีความคิดที่เปิดกว้างมากกว่า แถมยังเพียบพร้อมไปด้วยความกล้าคิดกล้าทำและใจถึง ขอแค่ดวงไม่กุด ส่วนใหญ่ก็มักจะสร้างเนื้อสร้างตัวจนร่ำรวยได้ทั้งนั้น