บทที่ 566 สองพี่น้องนั่งคุยเรื่องอนาคตยามค่ำคืน

ช่วงบ่ายวันนั้น หยางจ้านเดินเตร็ดเตร่ไปทั่วหมู่บ้านชาวประมงจนหาอาหารเม็ดเล็กๆ ที่เหมาะสำหรับลูกเต่าได้สำเร็จ ไม่ต้องสนใจหรอกว่าคุณภาพจะดีแค่ไหน ตอนนี้ขอแค่มีให้กินก่อนก็พอแล้ว

พอกลับถึง "เรือนคนว่าง" หยางจ้านก็ค่อยๆ หยอดอาหารให้ทีละเม็ด กว่าจะเห็นลูกเต่ายอมกินสักเม็ดก็ลุ้นแทบแย่ และเขาก็เล่นอยู่แบบนั้นจนถึงเวลาเลิกงาน

เมื่อเฉินเฉินกลับมา เห็นสิ่งมีชีวิตชุดแรกที่เกิดใน "เรือนคนว่าง" ก็ดีใจมาก ไม่สนหรอกว่าพวกมันจะเป็นสายพันธุ์ดีไหม สูงส่งหรือเปล่า สวยงามแค่ไหน ไม่สำคัญเลยสักนิด ขอแค่สัตว์ที่เลี้ยงไว้มีพัฒนาการที่ดี เห็นแล้วมีความสุขก็พอแล้ว

ทั้งสองคนเล่นอยู่ริมบ่อปลาครึ่งชั่วโมง ก่อนจะตัดใจพาฮุยฮุยและอาฉีกลับเซินเจิ้น ช่วงนี้วันหยุดสุดสัปดาห์ถ้าไม่มีธุระอะไร พวกเขาก็ต้องกลับเซินเจิ้นเพื่อไปดูการตกแต่งเรือนหอหลังใหม่ ไม่ใช่ว่าว่างจัดหรอกนะ แต่แค่ชอบความรู้สึกที่ได้เห็นบ้านก่อร่างสร้างตัวขึ้นมาจากศูนย์ต่างหาก

มื้อเย็นก็ไปกินข้าวที่บ้านเฉินเฉินอย่างอิ่มหนำสำราญตามปกติ หยางจ้านดื่มเหล้าเป็นเพื่อนเถ้าแก่เฉินอย่างมีความสุข เรื่องเล็กๆ อย่างเต่าฟักไข่กลับกลายเป็นหัวข้อสนทนาที่ทำให้ทั้งสองมีเรื่องคุยกันไม่รู้จบ