บทที่ 568 เหิงซินอัจฉริยะกับความทะเยอทะยาน

หลังจากได้สมาร์ตโฟน 2G ของค่ายผลไม้มา หยางจ้านก็เห่อเล่นมันอยู่สองชั่วโมงด้วยความสนใจ... แล้วหลังจากนั้น เขาก็ใช้มันเหมือนโทรศัพท์ปุ่มกดธรรมดา เอาไว้โทรเข้าโทรออก ส่งข้อความ ไม่ได้ต่างอะไรกับการใช้งานโทรศัพท์เครื่องเก่าเลย

เอาจริงๆ ก็เข้าใจได้นะ เพราะของที่คนอื่นมองว่าเป็นเทคโนโลยีสุดล้ำ สำหรับหยางจ้านมันก็แค่เครื่องเก่าแห่งความทรงจำ การหยิบมาสไลด์หน้าจอเล่นเกมอย่างฟรุต นินจา (Fruit Ninja) บ้าง ก็ถือว่าเป็นการให้เกียรติตำนานมากพอแล้ว

จะให้มานั่งจิ้มโทรศัพท์ไฮเอนด์ที่ "เก่ากึ้ก" ตลอดเวลาเหมือนคนติดมือถือในโลกอนาคตเหรอ? อย่างน้อยสำหรับหยางจ้าน มันก็ไม่ได้ดึงดูดใจถึงขั้นนั้น!

โทรศัพท์สิบเครื่อง พอกลับถึงบ้านก็เหลือแค่แปดเครื่อง หยางจ้านแบ่งให้เจียงฉี่เฉากับโอวเสี่ยวถิงคนละเครื่องตามธรรมเนียม ส่วนอีกหกเครื่องที่เหลือ เขาเอาไปฝากไว้ที่บ้านของเฉินเฉินทั้งหมด

เพราะเพิ่งแจกโทรศัพท์เป็นสวัสดิการให้เพื่อนฝูงไปเมื่อไม่นานมานี้ หยางจ้านเลยรู้สึกว่าไม่จำเป็นต้องหาซื้อเพิ่มเพื่อมาแจกจ่ายโชว์ป๋าอะไรอีก