บทที่ 571 เถ้าแก่จานยอมควักเนื้อเพื่อคนรวย

คำกล่าวที่ว่า "คนประเภทเดียวกันมักจะอยู่ด้วยกัน" เป็นความจริงเสมอ หลังจากเฉินเว่ยมาทำงานที่แผนกธุรกิจได้ครึ่งปี เขาก็เข้าขากับพวกหยางจ้านได้อย่างเป็นปี่เป็นขลุ่ย ดังนั้นตอนที่เขากลับมา ในมือก็หิ้วแค่ถุงพลาสติกใบเล็กๆ ที่มีชาปี้หลัวชุนสีเขียวสดใสอยู่แค่สองสามขีดเท่านั้น

"แหม เถ้าแก่ร้านชาบอกว่านี่เป็นชาสะสมของเขาเลยนะ กว่าจะอ้อนวอนให้แบ่งมาให้สามขีดได้นี่เล่นเอาเหนื่อย เถ้าแก่จานครับ มีใบเสร็จด้วยนะ เอาไปลดหย่อนภาษีได้ไหมครับ?"

"ไม่ต้องๆ ลดหย่อนภาษีบ้าบออะไรกัน" เถ้าแก่จานไม่ได้รู้สึกเสียดายเงินเลย เขารับถุงชามาสูดดมกลิ่นใกล้ๆ จมูก แล้วพยักหน้าชม: "ใช้ได้ๆ ถึงจะโดนฟันราคาไปหน่อย แต่คุณภาพก็ถือว่าไม่เลว"

เอาล่ะ ในเมื่อคุณเปลี่ยนไป คนอื่นเขาก็ดูออกเหมือนกัน หยางจ้านกับเหยียนเฟิงที่หวังจะได้เห็นเถ้าแก่จานทำหน้าเสียดายเงิน กลับต้องผิดหวังเมื่อเจอท่าทีสบายๆ ไม่ยี่หระของเขา

เหยียนเฟิงทำอะไรไม่ได้ นอกจากหยิบชามาเทใส่ป้านชาดินเผา เทไปแป๊บเดียวก็หมดไปเกือบครึ่งถุง ปากก็บ่นเสียดายไปด้วย: "ชาปี้หลัวชุนชั้นดีแบบนี้ เอามาชงในป้านชาดินเผามันเสียรสชาติหมด น่าเสียดายที่นี่ไม่มีแก้วใสดีๆ เลย ทนๆ เอาหน่อยนะครับเถ้าแก่จาน"