บทที่ 577 การแข่งขันฟุตบอลสหภาพแรงงานมาถึงอีกครั้ง

เรื่องราวของชีวิตนั้นมีหลากหลายรูปแบบ เพียงแค่ช่วงเวลาวันหยุดสุดสัปดาห์ หยางจ้านได้มาร่วมสังสรรค์กับเพื่อนฝูงที่ปักหลักสร้างตัวอยู่ในเซินเจิ้น และด้วยท่าทีที่สนุกสนานเป็นกันเอง เขาก็ได้ช่วยปัดเป่าความกังวลใจให้กับเพื่อนสองคนที่กำลังจะจากเมืองใหญ่แห่งนี้ไป

ตามหลักแล้วด้วยฐานะของหยางจ้านในตอนนี้ การหยิบยื่นโอกาสให้เอ๋อจื้อหงและเจิงสิงเจี้ยนไม่ใช่เรื่องยากเลย แถมยังสามารถทำให้พวกเขาใช้ชีวิตได้ดีกว่าที่คิดไว้อีกด้วย

น่าเสียดายที่หยางจ้านไม่ต้องการเป็นผู้ช่วยชีวิตของทุกคน (และคนอื่นๆ ก็ไม่ได้อยู่ในระดับที่ต้องการความช่วยเหลือถึงขนาดนั้น) หากเพื่อนฝูงคนรู้จักประสบเคราะห์กรรมหรือมีความจำเป็นจริงๆ เขาก็มีแรงจูงใจพื้นฐานที่จะยื่นมือเข้าช่วย แต่หยางจ้านไม่จำเป็นต้องรวบรวมเพื่อนฝูงที่รู้จักไว้รอบตัวทั้งหมด

ประสบการณ์ชีวิตที่แตกต่างหลากหลายต่างหากที่เป็นภาพจำเฉพาะตัวของแต่ละคน การใช้ชีวิตที่เหมือนกันหมดทุกอย่างไม่ได้มีความหมายที่แท้จริงอะไรเลย

อีกอย่างคือ เอ๋อจื้อหงและเจิงสิงเจี้ยน นอกเหนือจากการพูดเล่นกันไม่กี่คำ ก็ไม่มีเจตนาที่จะเกาะใครกินหรืออยากไต่เต้าสูงขึ้นมาตั้งแต่แรก บางทีอาจเป็นเพราะยังไม่ทราบสถานะที่แท้จริงของหยางจ้าน หรืออาจเป็นเพราะหน้าบางที่รู้สึกว่ายังสนิทกันไม่พอที่จะเอ่ยปากขอความช่วยเหลือ