บทที่ 579 ไม่รู้ตัวก็ถึงฤดูเก็บเกี่ยว

ในงานเลี้ยงฉลองคืนป้องกันแชมป์ หยางจ้านไม่ได้แอบชิ่งกลับไปเหมือนปีที่แล้ว เพราะเหล่าผู้บริหารต่างก็รู้จังหวะ หลังจากดื่มไวน์ไปสองสามจอกก็พากันกลับไป เหลือไว้เพียงกลุ่มเพื่อนสนิทในงาน จึงไม่มีความจำเป็นต้องรีบชิ่งกลับไปหาความสงบที่ไหน

ในบรรยากาศที่มีผู้คนสนุกสนาน หยางจ้านมักจะไม่ดื่มจนเมามายเหมือนเวลาสังสรรค์ในกลุ่มเล็กๆ บอสใหญ่หยางผู้มีประสบการณ์ทางสังคมโชกโชนย่อมรู้ดีว่าไม่ควรไปแข่งความอึดในวงเหล้ากับพวกหนุ่มๆ

เหตุผลนั้นเรียบง่ายมาก ในเมื่อคนอื่นเต็มใจจะใช้ท่าไม้ตายแลกชีวิต แต่หยางจ้านผู้หวงแหนชีวิตตัวเองได้ปิดผนึกท่านี้ไปนานแล้ว ถ้าต้องยอมแพ้ก็ยอม ถ้าต้องรับบทคนขี้ขลาดก็รับไป ถ้าหนีไม่ได้ก็ต้องดึงคนอื่นมาช่วยแบ่งเบาภาระ

ดังนั้น ท่ามกลางบรรยากาศที่คึกคัก หยางจ้านจึงพูดคุยหยอกล้อกับเพื่อนฝูงอย่างออกรส และในขณะที่ทุกคนคิดว่าเขาดื่มไปไม่น้อย เขากลับยังคงมีสติและท่าทีที่ผ่อนคลายอยู่เสมอ

จนกระทั่งงานเลี้ยงฉลองใกล้จะจบลง ในฐานะคนท้องถิ่นเขตฮุ่ยเฉิง หลี่อี้เหิงและเหวินจิ้งเดินเข้ามาขอสลับกุญแจรถคืน แถมยังคะยั้นคะยอจะลากพี่น้องที่ถูกคอกันไปต่อรอบสอง ไม่มีทางเลือก หยางจ้านจึงต้องงัดวิชาใช้เหตุผลมายืมชื่อคนอื่นมาอ้างเพื่อปฏิเสธคำชวนด้วยความเกรงใจ