บทที่ 586 การรวมทีมย่อยในยามวิกาล

หยางหลินแยกตัวไปสนุกสุดเหวี่ยงคนเดียว บอสเหอจับมือหยางจ้านเขย่าไปมาสองครั้ง: น้องมีรถอยู่แล้ว พี่ก็ไม่ไปส่งนะ ดื่มไปนิดหน่อย ถ้าเจอตรวจแอลกอฮอล์ก็โทรหาพี่ได้ ไม่มีปัญหาหรอก

หยางจ้านสัมผัสได้ถึงความเป็นกันเองของบอสเหอ เขายิ้มพลางตบแขนอีกฝ่ายเบาๆ: ไม่เป็นไรครับ กั๋วเฉียงกับหวังจิ้งไม่ได้ดื่ม เดี๋ยวพวกเขาขับไปส่งผม! แล้วทางบอสกลับไกลไหม ขับรถไหวหรือเปล่า?

บอสเหอทำท่าไม่ใส่ใจ ก่อนจะหันไปจับมือบอกลาหวังจิ้งและซ่งหลินทีละคน:

บ้านผมอยู่ไม่ไกล หลับตาขับยังถึงเลย ที่อยู่กับเบอร์โทรก็มีในนามบัตรแล้วนะ วันจันทร์หน้าผมจะรอเสี่ยวหวังกับเสี่ยวซ่งที่บริษัทนะ ส่วนน้องอาซาน วันไหนว่างๆ ต้องมานั่งเล่นให้ได้นะ ต่อไปที่นั่นก็เหมือนอาณาเขตของตัวเองแล้ว อย่าให้ถึงตอนนั้นแล้วยังไม่รู้เลยว่าอยู่ที่ไหนล่ะ

เรื่องนั้นบอสวางใจได้เลย หยางจ้านเดินไปเปิดประตูรถให้ด้วยตัวเอง แล้วดันบอสเหอเข้าไปในรถอย่างกระตือรือร้น: วันไหนผมเบื่อๆ ก็จะไปโผล่ที่นั่นเพื่อเดินดูอาณาเขตตัวเองเองแหละครับ