บทที่ 617 เชิญลูกพี่ลูกน้องมากินข้าวที่บ้าน

วันจันทร์นี้ หยางจ้านใช้เวลาทั้งวันไปกับการสานสัมพันธ์และรักษาสายสัมพันธ์ทางธุรกิจกับธนาคารและบริษัทหลักทรัพย์ สำหรับบอสใหญ่หยางแล้ว ความสามารถไม่ใช่เรื่องสำคัญที่สุด แต่บริการที่ดีและความไว้วางใจต่างหากคือสิ่งที่เขาต้องการมากที่สุด

อันที่จริง หยางจ้านไม่ค่อยชอบวางแผนล่วงหน้าเท่าไหร่ ชีวิตแบบปลาเค็มก็คือ คิดอะไรได้ก็ทำไปเรื่อยๆ พลาดโอกาสไปก็ช่างมันสิ ชาตินี้ไม่ได้เกิดมาเพื่อหาเงินซะหน่อย

บางทีคนหรือเหตุการณ์รอบตัวก็เป็นเหมือนตัวกระตุ้นให้หยางจ้านต้องไหลตามน้ำบ้าง ให้คำแนะนำบ้าง ชี้แนะทิศทางบ้าง ถ้ามีทีมงานพร้อมลุย เขาก็จะเข้าไปแจมด้วย แต่ถ้าไม่มีใครทำหรือคิดไม่ออก เขาก็ปล่อยผ่านไปเฉยๆ แบบนั้นเลย!

ตลาดหุ้นในประเทศกำลังจะขึ้นไปถึงจุดสูงสุดในไม่ช้า หลังจากนั้นก็จะเข้าสู่ช่วงซบเซายาวนานหลายปี บอสใหญ่หยางที่อยากหา "เงินก้อนเล็กๆ" แบบง่ายๆ คงต้องรอไปจนถึงปี 2015 นู่นแหละ ถึงจะกลับมาหากำไรได้อีก แต่ถึงตอนนั้น ต่อให้หยางจ้านจะทำเงินได้มากมายแค่ไหน มันก็คงไม่มีอะไรน่าตื่นเต้นสำหรับเขาอีกแล้ว

เศรษฐีจอมขี้เกียจอย่างเขา รอให้ตลาดหุ้นตกต่ำลงไปอีกสักพัก ค่อยไปช้อนซื้อหุ้นอย่างเหมาไถเก็บไว้ แค่นี้ก็สู้กับอัตราเงินเฟ้อได้สบายๆ แล้ว