บทที่ 632 อีกหนึ่งวันอันแสนงดงาม

ดึกดื่นค่ำคืน เว่ยกั๋วเฉียงขับรถไปส่งหยางจ้านกลับถึงเซียงมี่หวาเทียน ทั้งสองคนจอดรถไว้ที่สี่แยกหน้าหมู่บ้านตามปกติ

หยางจ้านยืนสูบบุหรี่อยู่ริมถนน พลางกวาดสายตามองดูบรรยากาศรอบๆ บ้านโดยสัญชาตญาณ ถึงแม้จะพักอยู่ที่นี่ แต่ก็แค่มาแวะพักช่วงสุดสัปดาห์เท่านั้น สภาพแวดล้อมโดยรวมเขาคุ้นเคยดี แต่พวกรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ กลับไม่ค่อยคุ้นเท่าไหร่นัก

พอกวาดสายตาไปก็เห็นตู้เอทีเอ็มตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมงอยู่ฝั่งตรงข้ามเยื้องๆ ไปไม่ไกล หยางจ้านนึกขึ้นได้ว่าตอนนี้กระเป๋าสตางค์ของเขาว่างเปล่า ไม่มีแบงก์ใหญ่เหลืออยู่เลย จึงโบกมือแล้วพูดขึ้นว่า "ไปเถอะ ข้ามไปกดเงินสดออกมาหน่อยดีกว่า"

เว่ยกั๋วเฉียงรีบเปิดประตูรถหยิบกระเป๋าสตางค์ให้หยางจ้าน ดับเครื่องยนต์และเปิดไฟฉุกเฉินทิ้งไว้ จากนั้นก็รีบสาวเท้าวิ่งตามลูกพี่ที่เดินข้ามถนนไปแล้ว

หยางจ้านรู้สึกว่าการไปกดเงินที่ตู้เอทีเอ็มมันเป็นเรื่องแปลกใหม่ดีเหมือนกัน ถ้าเป็นที่อ๋าวโถว แต่ละเดือนเขารับเงินสดเข้ามามากกว่าที่จ่ายออกไปตั้งเยอะ บางทีตอนกลับบ้านเกิด เขายังเอาของฝากเป็นเงินสดกลับไปให้แม่ไว้เป็นค่ากับข้าวด้วยซ้ำ