บทที่ 679 พ่อตาสุดอวดรวย

สุดสัปดาห์นี้ หยางจ้านเรียกสองทีมหลักของเขาที่ทำหน้าที่ "โกยเงิน" มาทานข้าวด้วยกัน ทีมของเก่อเหว่ยตงคือทีมหาเงินสดตัวจริง ขอแค่มีข้อมูลและการสนับสนุนด้านเงินทุน ใช้เวลาเพียง 15 เดือนพลิกแพลงไปมา ก็สามารถทำให้หยางจ้านกลายเป็นหนึ่งในคนที่รวยที่สุดในโลกได้ ส่วนทีมของหลี่เหวินตงก็คือเครื่องมือเพิ่มมูลค่าทรัพย์สินในอนาคตของหยางจ้าน ในระยะสั้น เก่อเหว่ยตงจะช่วยกอบโกยเงินสดเข้ากระเป๋าหยางจ้านอย่างเป็นกอบเป็นกำ ส่วนหลี่เหวินตงก็จะนำเงินก้อนโตนั้นไปลงทุนต่อ คนหนึ่งทำให้ท่านประธานหยางมีเงินสดใช้ไม่ขาดมือ อีกคนก็ทำให้หยางจ้านสามารถควบคุมสินทรัพย์และหุ้นจำนวนมหาศาลได้ในอนาคต แน่นอนว่า สำหรับหยางจ้านแล้ว เรื่องพวกนี้มันก็แค่ "เกม" เท่านั้น! ตัวท่านประธานหยางเองก็มีเงินเยอะจนใช้ยังไงก็ไม่หมดแล้ว ขอแค่ได้กิน ดื่ม ใช้สอย และตราบใดที่ไม่ไปท้าพนันขันต่อกับใคร (เอาจริงๆ ถึงจะพนันเขาก็คงไม่แพ้หรอก) หยางจ้านก็กล้าพูดได้อย่างเต็มปากว่า อย่างน้อยลูกหลานเขาก็ไม่ต้องกังวลว่าจะต้องทนลำบากยากจน มีเงินเยอะแล้ว จะให้คนขี้เกียจอย่างหยางจ้านไปวิ่งเต้นวางแผน หรือทำตัวเป็นผู้นำสังคมงั้นเหรอ? เรื่องปวดหัวแบบนั้น หยางจ้านคิดว่าอย่าเอาตัวเองเข้าไปพัวพันเลยดีกว่า ส่วนเรื่องการมองเห็นโอกาส อย่างเช่น พลังงานใหม่, นวัตกรรมอินเทอร์เน็ต, สมาร์ทโฟน, การวิจัยและผลิตชิป, หรือแม้แต่ปัญญาประดิษฐ์... เรื่องพวกนี้ก็ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของหลี่เหวินตงและทีมงานไปจัดการลงทุนและลงมือทำก็แล้วกัน ถึงแม้หยางจ้านจะพอรู้ทิศทางคร่าวๆ ในฐานะคนที่กลับชาติมาเกิด แต่เขาก็ไม่ใช่ผู้เชี่ยวชาญ จะให้เขาไปชี้นำเรื่องเทคโนโลยี นวัตกรรม บริหารทีมงาน หรือสร้าง "ความฝัน" อะไรนั่น มันก็ออกจะฝืนใจเขาเกินไปหน่อย แต่ตอนนี้ก็มีเงินดอลลาร์จากต่างประเทศแล้ว สำหรับผู้บริหารระดับสูงที่มีประวัติการทำงานยอดเยี่ยมจากต่างประเทศอย่างทีมงานของจื้ออี้อินเวสเมนต์ แค่ "ชี้ช่องทาง" ให้คร่าวๆ ก็พอแล้ว ไม่ต้องไปทำพวกเก็งกำไรดัชนี หรือหาผลประโยชน์จากวิกฤตการเงินที่มีความเสี่ยงสูงผลตอบแทนสูงอะไรพวกนั้นหรอก แค่กว้านซื้อหรือใช้ร่วมลงทุน (Venture Capital) เข้าไปถือหุ้นบริษัทชั้นดีอย่าง Microsoft, Apple, Tesla, Facebook, Netflix ฯลฯ ในตลาดรอง มูลค่าทรัพย์สินในอนาคตก็จะเพิ่มขึ้นแบบ "ก้าวกระโดด" แล้ว ดังนั้น เป้าหมายในชีวิตของหยางจ้านก็คือ โกยเงินเข้ากระเป๋าตัวเอง เก็บเงินไว้เป็นค่าขนมที่ใช้ไปได้อีกหลายสิบปีก็ไม่หมด แล้วก็ปล่อยให้พวกหลี่เหวินตง เจียงฉี่เฉา หรือเจียงเจี้ยนจวินไปบุกเบิกตลาด ส่วนเขาก็นั่งรอเก็บเกี่ยวผลประโยชน์อย่างเดียว! มื้ออาหารจบลงอย่างมีความสุข หยางจ้านได้ให้คำมั่นสัญญากับหลี่เหวินตง ไม่ใช่แค่เงินลงทุนในประเทศเฟสสองจำนวน 600 ล้านหยวนตามแผนเดิม แต่ยังให้งบประมาณสำหรับลงทุนในต่างประเทศเฟสแรกอีก 1,000 ล้านดอลลาร์ บริษัทจื้ออี้ฟิวเจอร์อินเวสเมนต์จะเริ่มจัดตั้งสาขาในอเมริกา เพื่อเตรียมโครงสร้างการบริหารสำหรับการลงทุนขนาดใหญ่ในต่างประเทศในช่วงไม่กี่ปีข้างหน้า ต่อไปเมื่อได้ที่นั่งผู้ถือหุ้นในบริษัทชั้นดีแล้ว ก็จำเป็นต้องส่งตัวแทนผู้ถือหุ้นไปประจำการ เพื่อปฏิบัติหน้าที่และรักษาสิทธิในฐานะผู้ถือหุ้น นี่เปรียบเสมือนยาชูกำลังชั้นดีสำหรับหลี่เหวินตง หลังจากเฝ้าสังเกตและทำงานร่วมกันมากว่าปี หยางจ้านก็เชื่อใจมือขวาคนเก่งคนนี้อย่างเต็มที่ ด้วยเงินทุนมหาศาลขนาดนี้ ขอแค่ดำเนินงานตามแผนงานอย่างเหมาะสม ไม่ใช่แค่เถ้าแก่หยางที่จะได้นั่งดูตัวเลขในบัญชีที่พุ่งขึ้น แต่หลี่เหวินตง ผู้เป็นทั้งลูกจ้างมือทองและหุ้นส่วน ในอนาคตก็จะได้ก้าวขึ้นเป็นผู้ทรงอิทธิพลที่โดดเด่นในวงการอย่างแน่นอน หลังอาหารค่ำ หลี่เหวินตงในฐานะเจ้าถิ่น ก็รับหน้าที่แทนหยางจ้านดูแลเก่อเหว่ยตงและทีมงานที่เดินทางมาไกล ส่วนหยางจ้านก็นั่งรถที่หลี่เฮ่าขับตรงดิ่งไปที่บ้านพ่อตา ช่วงที่พวกผู้ชายมีนัดคุยเรื่องงาน เฉินเฉินก็ถือโอกาสกลับไปทานข้าวเย็นเป็นเพื่อนพ่อแม่ หยางจ้านปลีกตัวมาได้ก็ต้องไปปรากฏตัวที่บ้านพ่อตาสักหน่อย เพราะยังไงเขาก็ต้องรักษาภาพลักษณ์ลูกเขยแสนดีไปตลอดชีวิตอยู่แล้ว เมื่อรถมาถึงใต้ตึก หยางจ้านก็เดินเข้าบ้านและขึ้นลิฟต์ไปตามลำพัง พอลิฟต์เปิดที่ชั้นสาม อู๋เหม่ยฉิน แม่ยายของเขากำลังเดินผ่านโถงทางเดินพอดี พอเห็นหยางจ้านก็ยิ้มแล้วหยิบรองเท้าแตะจากตู้มาวางให้ตรงหน้า "กินข้าวมาหรือยังลูก? ในครัวยังมีซุปตุ๋นอยู่นะ เดี๋ยวแม่ตักให้สักชามไหม?" คืนนี้หยางจ้านดื่มมาไม่น้อย แถมยังอารมณ์ดี บนตัวก็มีกลิ่นเหล้าจางๆ เขาสลัดรองเท้าแตะหูคีบออกแล้วสวมรองเท้าแตะเดินในบ้าน ส่งยิ้มกว้างพร้อมกับสวมกอดแม่ยายแน่นๆ "ขอบคุณครับแม่~ รักแม่จังเลย!" อู๋เหม่ยฉินแพ้ทางหยางจ้านที่สุด ลูกชายแท้ๆ ทั้งสองคนโตแล้วไม่เคยมีพฤติกรรมออดอ้อนแบบนี้ มีแต่หยางจ้านผู้ "หน้าทน" เท่านั้นแหละที่ชอบทำตัวอ้อนเหมือน "เด็กน้อย" แบบนี้ เธอยิ้มพร้อมร้อง "แหมๆ" ออกมา ตีแขนหยางจ้านเบาๆ อย่างไม่จริงจังนัก "ไปที่ห้องนั่งเล่นเถอะ พ่อกับพี่ๆ เค้ากำลังคิดบัญชีกันอยู่ตรงนั้นน่ะ" หยางจ้านคลายอ้อมกอด ยืดอกเชิดหน้า หมุนตัว 90 องศา แล้วเดินทำท่า "ซ้ายขวาซ้าย" แบบกวนๆ มุ่งหน้าไปที่ห้องนั่งเล่นฝั่งซ้าย เดินผ่านห้องนั่งเล่น เห็นเฉินเฉินกับพี่สะใภ้นั่งขดตัวอยู่บนโซฟากินผลไม้ไปดูทีวีไป ส่วนหลานชายนิวหนิวก็กำลังตั้งใจสร้างปราสาทเลโก้อยู่บนโต๊ะ "ฮัลโหลพี่สะใภ้ใหญ่ Good evening... เฉินเฉินภรรยาสุดที่รัก ไม่เจอกันครึ่งวันเหมือนนานเป็นสามปี คิดถึงจะแย่แล้ว... ไงๆ นิวหนิวหลานรัก ยังไม่เรียกคุณอาอีกเหรอ?" ทักทายสามคนด้วยสามสไตล์แตกต่างกัน เรียกเสียงหัวเราะคิกคักได้สองเสียง พร้อมกับเสียงใสๆ ของหลานชายที่บอกว่า "สวัสดีครับคุณอา”

“เสี่ยวจ้าน มานี่เร็ว" ท่านประธานเฉินที่ได้ยินเสียงจากในห้องน้ำชาตะโกนเรียกหยางจ้านผ่านฉากกั้นไม้ฉลุให้เข้าไปดื่มชา "มาแล้วครับ" หยางจ้านขานรับ วิ่งดุ๊กดิ๊กไปหมอบอยู่ข้างขาเฉินเฉิน อ้าปากรับองุ่นที่เธอป้อนเข้าปาก ก่อนจะลุกขึ้นเดินไปที่ห้องน้ำชาอย่างอารมณ์ดี พอหยางจ้านหันหลังเดินไป พี่สะใภ้ใหญ่ก็เอนตัวไปด้านหลัง หรี่ตายิ้มมองเฉินเฉินด้วยสายตาหยอกล้อ ส่วนเฉินเฉินก็หัวเราะร่วน เอนหลังพิงพนักโซฟา ยกมือขึ้นมาทำท่าบังสายตาพี่สะใภ้ใหญ่ไว้ หยางจ้านเดินไม่กี่ก้าวก็เข้ามาในห้องน้ำชา ภาพที่เห็นคือพ่อตาและลูกชายทั้งสองนั่งล้อมวงดื่มชากันอย่างพร้อมหน้าพร้อมตา ซึ่งนานๆ ทีจะได้เห็น บนโต๊ะยังมีกระดาษ A4 สีขาวที่มีรอยขีดเขียนกระจายอยู่ทั่ว "คุณพ่อ พี่ใหญ่ พี่รอง ทำอะไรกันอยู่ครับเนี่ย อารมณ์ดีกันเชียว" เฉินเว่ยไม่ได้เงยหน้าขึ้นมายิ้มทักทายเหมือนอีกสองคน แต่กลับหยิบบุหรี่ขึ้นมาทำท่าจะปาใส่หยางจ้าน "ไม่มีมารยาทเลยนะ เรียกพี่รองสิ มาเรียกพี่ว่า 'เหล่าเอ้อ' มันหมายความว่าไง ห๊ะ? ไม่เห็นหัวกันเลยใช่ไหมเนี่ย?" หยางจ้านไม่กลัวเขาเลยสักนิด พุ่งพรวดเข้าไปกอดคอเฉินเว่ย ปัดมือเดียวก็แย่งบุหรี่ในมือเขามาคาบไว้ในปากตัวเอง "ผมผิดไปแล้วครับ พี่รอง ไฟแช็กล่ะครับ?" เฉินเว่ยใช้ข้อศอกกระทุ้งหยางจ้านเบาๆ สองทีด้วยความ "หมั่นไส้" ทำอะไรไม่ได้ก็เลยหยิบไฟแช็กขึ้นมาจุดไฟให้ลูกเขยคนเล็ก ท่านประธานเฉินนั่งดูทั้งสองคนเล่นกันอย่างอารมณ์ดี จากนั้นก็ผายมือเชิญให้หยางจ้านนั่ง "กินมื้อเย็นที่จื้ออี้เก๋อมาเหรอ? ดื่มมาเยอะล่ะสิ มาๆ ดื่มชาผู่เอ๋อร์แก้เลี่ยนสักหน่อย" หยางจ้านลากเก้าอี้มานั่งข้างเฉินเว่ย โน้มตัวหยิบถ้วยชาขึ้นมาดมกลิ่นก่อนจะกระดกจนหมดถ้วย "ขอบคุณครับพ่อ ชาชุ่มคอจริงๆ!" วางถ้วยชาลง หยางจ้านก็ชะโงกหน้าไปดูหน้ากระดาษขาวบนโต๊ะน้ำชา "คุณพ่อทำอะไรกันอยู่ครับเนี่ย? คิดบัญชีเหรอ?”

“แม่นแล้ว" เฉินเว่ยฉีกยิ้มกว้างจนเก็บความดีใจไว้ไม่อยู่ เอื้อมมือไปโอบคอหยางจ้านอย่างสนิทสนม "พี่รองของแกฟังคำแนะนำของแกไง เทขายสัญญาฟิวเจอร์ส Long Position หมดเกลี้ยง ลองคำนวณดูละเอียดๆ แล้วนะ ขาดอีกนิดเดียวเอง... พวกเราขาดอีกแค่นิดเดียว... ก็จะได้เป็นเศรษฐีร้อยล้านแล้ว... แงๆๆ..." ความดีใจและความเสียดายถูกถ่ายทอดออกมาอย่างสมบูรณ์แบบผ่านการแสดงของเฉินเว่ย หยางจ้านถึงเพิ่งเข้าใจว่าที่แท้สามพ่อลูกกำลังสรุปกำไรกันอยู่นี่เอง "สุดยอดไปเลย พี่รอง ต่อไปก็ไม่ต้องทนลำบากแล้ว ยินดีด้วยนะ" หยางจ้านดิ้นหลุดจากการจับกุมของเฉินเว่ยอย่างยากลำบาก แล้วหันไปถามเฉินจี้เย่ว่า "แล้วพี่ใหญ่ล่ะครับ?" ถ้าบอกว่าเฉินเว่ยดีใจปนเสียดาย เฉินจี้เย่ก็คงรู้สึกเหมือนมีลาภลอยมาหล่นทับแต่ดันเตะกระเด็นไปซะงั้น เห็นเฉินจี้เย่ยิ้มเจื่อนๆ เฉินเว่ยก็พูดจาเยาะเย้ยถากถางว่า "พี่ใหญ่น่ะยิ่งแก่ยิ่งปอดแหก ปีที่แล้วลงเงินไปแค่สองล้านลงทุนในน้ำมันดิบตลาดโลก พอราคาขึ้นก็ไม่กล้าตาม พอราคาลงก็ไม่กล้าซื้อเพิ่ม สรุปบัญชีออกมา กำไรไม่ถึงสิบล้านเลย... ฮ่าๆๆ...”

“ห๊ะ? สองล้านกำไรไม่ถึงสิบล้านเนี่ยนะ? ในตลาดที่ราคาพุ่งดีขนาดนี้เนี่ยนะ!" หยางจ้านแปลกใจมาก เพราะเฉินจี้เย่มีสตูดิโอเทรดฟิวเจอร์สเป็นของตัวเอง แถมเหล่าหวังที่คอยนำทีมให้ก็เป็นนักเทรดมือเก๋า ความสามารถในการจับจังหวะราคาก็น่าจะเหนือกว่านักลงทุนรายย่อยทั่วไปอย่างแน่นอน เฉินจี้เย่ยิ้มฝืนๆ โบกมืออธิบายเสียงอ่อยว่า "เฮ้อ~ อย่าพูดถึงเลย ระหว่างทางคิดว่าราคาคงไม่ขึ้นแล้ว ก็เลยเทขายแล้วซื้อกลับเข้าไปใหม่ พลาดจุดดีๆ ไปตั้งเยอะ สงสัยดวงฉันจะไม่ค่อยถูกกับโชคลาภลอยฟ้ามั้ง!" ได้ยินแบบนี้ หยางจ้านก็อดหัวเราะเยาะไม่ได้ พอคิดจะปลอบใจสักสองสามประโยค ท่านประธานเฉินก็เคาะโต๊ะขึ้นมา: "อืม~ เสี่ยวจ้านเก่งจริงๆ ปีที่แล้วพ่อฟังคำแนะนำของลูก เอาเงินเก็บมาลงทุนตามดู ผลตอบแทนออกมาดีมากเลย ให้โอกาสลูกขออะไรก็ได้หนึ่งอย่าง พ่อจะให้เป็นของขวัญ อยากได้อะไรก็บอกมาเลย”

“โห~ ดูท่าทางคุณพ่อจะกำไรมาเยอะเลยสิครับเนี่ย" หยางจ้านหัวเราะร่วน ชำเลืองมองตัวเลขบนกระดาษขาว แต่ก็ไม่ได้หยิบขึ้นมาดูรายละเอียด เฉินเว่ยแหงนหน้ามองฟ้า ร้องครางออกมาเบาๆ ส่ายหัวแสดงความนับถือ แล้วพูดแทนท่านประธานเฉินว่า "พ่อเราสุดยอดมาก ควักเงินออกมาเงียบๆ ตั้งร้อยล้าน แถมไม่ได้ผ่านทีมงานของพี่ใหญ่ด้วยนะ กำไรที่ได้ก็ไล่เลี่ยกับพี่เลย เก่งไหมล่ะ!" หยางจ้านแอบคำนวณในใจ เงินต้นของเฉินเว่ยคือ 14 ล้านที่เอาอสังหาริมทรัพย์ในฮ่องกงไปจำนองมา สุดท้ายขาดอีกนิดเดียวก็จะได้เป็นเศรษฐีร้อยล้าน แสดงว่าหมอนี่น่าจะกำไรประมาณ 6-7 เท่า ถ้าท่านประธานเฉินได้กำไรพอๆ กับเฉินเว่ย รวมเงินต้นแล้วก็คงตกประมาณ 700 กว่าล้าน นี่ไม่ใช่เงินก้อนเล็กๆ เลยนะ ต่อให้ธุรกิจจินติ่งจิวเวลรี่จะไปได้สวยแค่ไหน กำไรปีนึงก็แค่ไม่กี่สิบล้าน แต่พอลงทุนตามกระแสครั้งนี้ครั้งเดียว กลับกวาดกำไรเท่ากับการทำธุรกิจหลักถึง 7 ปี ไม่ดีใจก็บ้าแล้ว "สุดยอดไปเลยครับพ่อ!" หยางจ้านย่อมต้องงัดทักษะลูกคู่ออกมาใช้ ยกนิ้วโป้งให้พ่อตาพร้อมกับเอ่ยปากชม ท่านประธานเฉินรับคำชมจากลูกหลานอย่างอารมณ์ดี พูดตามตรง ทำธุรกิจแบบค่อยเป็นค่อยไปมาหลายปี เขาไม่เคยหาเงินก้อนโตขนาดนี้ได้ง่ายๆ มาก่อนเลย เฉินเว่ยเก็บอาการภูมิใจของตัวเอง ถลึงตามองหยางจ้านอย่างมีเลศนัย "เชี่ยเอ๊ย พวกเราเชื่อแกก็เลยกำไรกันบานเบอะ แกเองก็ไปยืมบริษัทเปล่าๆ ที่ฮ่องกงของฉัน แถมยังมีทีมงานมืออาชีพจากเซี่ยงไฮ้คอยจัดการให้อีก" เฉินเว่ยคว้าแขนหยางจ้านไว้ แล้วขู่ว่า "รีบบอกมาเลยนะ ไอ้ตัวดี คราวนี้แกฟันกำไรไปเท่าไหร่?" หยางจ้านหัวเราะ ใช้มือซ้ายดึงบุหรี่ออกจากมือขวาที่ถูกจับไว้ คีบบุหรี่ขึ้นมาสูบเข้าปอดลึกๆ พ่นควันออกทางมุมปาก แล้วก็พูดโอ้อวดอย่างถ่อมตัวว่า "ฉันเหรอ? ก็ไม่เยอะหรอก สิบกว่า... ดอลลาร์นะ!”