บทที่ 685 อาณาจักรธุรกิจที่ถูกสร้างขึ้นแบบไม่ได้ตั้งใจ

รถเบนซ์ G-Class สีขาวขับมาถึงถนนจินหลัวอย่างรวดเร็ว จื้ออี้เก๋อยังคงอยู่ที่เดิม แต่หยางจ้านได้กว้านซื้ออสังหาริมทรัพย์สองแห่งข้างๆ มาไว้ในครอบครองแล้ว

ถึงแม้จื้ออี้เก๋อจะยังไม่ขยายสาขา แต่ตอนนี้พื้นที่ของร้านก็กว้างขวางเกิน 1,500 ตารางเมตรแล้ว ห้องส่วนตัวจากเดิม 10 ห้องก็เพิ่มเป็น 20 ห้อง พื้นที่ที่เหลือก็ถูกเนรมิตให้เป็นโซนพักผ่อนหย่อนใจต่างๆ นานา การตกแต่งที่หรูหราอลังการแบบนี้ ทำให้ใครต่อใครต่างก็รู้สึกว่า เถ้าแก่เปิดร้านนี้ไม่ได้หวังผลกำไรเลยสักนิด

แน่นอนว่า ในความเป็นจริง จื้ออี้เก๋อก็ไม่ได้ทำกำไรเป็นกอบเป็นกำอะไร แม้กิจการจะดีเยี่ยม แต่พอหักต้นทุนและจ่ายผลตอบแทนอย่างงามให้ทีมบริหาร เชฟ และพนักงานดีเด่นแล้ว รายได้ต่อปีของร้านที่ใหญ่โตขนาดนี้ กลับสู้รายได้จากโรงงานผลิตตู้คอนเทนเนอร์ที่ฮุ่ยหยางที่หยางจ้านลงทุนไปแบบเล่นๆ ไม่ได้ด้วยซ้ำ

แต่จะคิดแบบนั้นก็ไม่ได้ การมีจื้ออี้เก๋อทำให้ท่านประธานหยางไม่ต้องปวดหัวเรื่องหาที่กินข้าวอีกต่อไป

เวลามีแขกหรืออยากสังสรรค์ ก็ลากมาที่ถิ่นของตัวเองเลย จะจัดหนักจัดเต็มแค่ไหนก็ได้ตามใจชอบ นี่แหละคือเหตุผลที่หยางจ้านไม่เคยสนใจเลยว่าจื้ออี้เก๋อจะได้กำไรหรือไม่