บทที่ 110 วิกฤตล้างโลกที่มาเยือนโดยไม่คาดคิด

ท่ามกลางป่าทึบอันกว้างใหญ่

หยางฝานยืนอยู่ข้างร่องรอยแปลกประหลาด

มันเป็นรอยไหม้จางๆ เหมือนถูกไฟแช็กลน

หยางฝานจ้องมองครู่หนึ่ง แล้วพึมพำเบาๆ "นี่คือกลิ่นอายของทะเลทรายมรณะสีดำงั้นเหรอ?"

ตอนที่เขาฝันว่าไปเดินเล่นในโลกปฐมกาล เขาเคยเห็นทะเลทรายขนาดมหึมาที่กว้างไกลสุดลูกหูลูกตา ทอดยาวไปจนสุดขอบโลกมาหลายครั้งแล้ว