บทที่ 117 หลี่จื้อ: ค่อยยังชั่ว ข้าออฟไลน์หนีได้ทันเวลา!

เดิมทีเขาคิดจะเกลี้ยกล่อมจางเหลียงให้มาสวามิภักดิ์ ทว่าอีกฝ่ายกลับไม่ยอมปริปากแม้แต่คำเดียว... วางท่าทางยอมตายมิยอมก้มหัวให้ใคร

หลี่เฉิงเฉียนแม้จะนึกเสียดายคนมีพรสวรรค์ ทว่าเขามิใช่คนเขลา ย่อมไม่มีทางเหลือเสี้ยนหนามเช่นนี้ไว้ใกล้ตัว

ส่วนเซี่ยงอวี่แห่งกังตั๋งผู้นั้น... ถูกหลี่เฉิงเฉียนวางยาพิษในเหล้าจนสิ้นชีพอย่างเงียบเชียบ

แม้กลอุบายจะมิสู้ขาวสะอาดนัก ทว่าก็นับว่าช่วยขจัดภัยความมั่นคงที่ใหญ่ที่สุดออกไปได้! หากมิใช่เพราะดวลเดี่ยวแล้วเอาชนะมิได้... เขาก็คงมิอยากใช้วิธีลับลวงพรางเช่นนี้

สิ่งเดียวที่ทำให้หลี่เฉิงเฉียนนึกเสียดายคือ... เขาหาอวี่จีไม่พบ และอีกเรื่องคือตอนที่ไปอำเภอเพ่ย หลิวปังไม่อยู่บ้านพอดี...