บทที่ 121 ความดำมืดของจูเปียว และการเปิดศึกต่อหน้าของเว่ยเจิง!

"ฮ่าๆ... ฮ่าๆ..."

จูเปียวยามนี้เมื่อได้ยินคำพูดนั้นก็มิอาจกลั้นใจได้อีกต่อไป เขาหัวเราะร่าออกมา... ทว่าในเสียงหัวเราะนั้นกลับแฝงไว้ด้วยความสลดหดหู่

"เสด็จพ่อ ท่านทรงเห็นว่าลูกจัดการราชกิจมิมีข้อผิดพลาดนั้น เป็นความดีความชอบของพวกตาแก่พวกนั้นรึพ่ะย่ะค่ะ?"

หลี่เอ้อสีหน้ามืดครึ้ม แววตาคมปราบประดุจคบไฟจ้องเขม็งไปที่จูเปียว: "มิใช่เช่นนั้นรึ? หากไร้ซึ่งเหล่าขุนนางเก่าแก่คอยประคับประคอง เจ้าจะทำงานได้ราบรื่นปานนี้ได้อย่างไร"

จูเปียวหยุดหัวเราะ แววตาเต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยว เขาก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าวแล้วกล่าวว่า: "เสด็จพ่อ หลายปีมานี้ลูกศึกษาตัวบทกฎหมายและงานราชการทั้งวันคืน มิเคยกล้าเกียจคร้านแม้เพียงนิด"