บทที่ 136 ฝูซู: ชีวิตของเปิ่นกง... เปิ่นกงขอเป็นคนกำหนดเอง!

สิ้นเสียงสั่งการ... องครักษ์จวนรัชทายาทและพวกของเจียงชงก็ชักกระบี่ง้างธนูเผชิญหน้ากัน บรรยากาศตึงเครียดถึงขีดสุด ราวกับพร้อมจะเปิดศึกกันได้ทุกเมื่อหากพูดจาไม่เข้าหู!

ซูเหวินมองดูฝูซูที่กำลังจะสติแตก ในใจก็เบิกบานราวดอกไม้ผลิ สิ่งที่พวกมันต้องการก็คือให้รัชทายาทบันดาลโทสะ ขอเพียงรัชทายาทกล้าลงมือ ซูเหวินผู้นี้ก็กล้าไปทูลต่อหน้าฮั่นอู่ตี้ว่ารัชทายาทก่อกบฏ! เมื่อถึงเวลานั้น... เรื่องคุณไสยมนต์ดำอะไรนั่นก็ไม่สำคัญอีกต่อไป ขอเพียงยืนกรานว่าเขาก่อกบฏก็พอแล้ว

ซูเหวินซ่อนแววตาอำมหิตไว้ เอ่ยกลั้วหัวเราะเยาะว่า "องค์รัชทายาท หรือว่าพระองค์คิดจะสังหารพวกกระหม่อมให้สิ้น... หรือว่าคิดจะก่อกบฏกันแน่พ่ะย่ะค่ะ?”

“หุบปาก!" ฝูซูถือกระบี่ชี้หน้าซูเหวิน ข้อนิ้วที่กำด้ามกระบี่ขาวซีด ทั่วทั้งร่างสั่นเทิ้มด้วยความโกรธจัด

ซูเหวินถูกตวาดจนเซถอยหลัง เขาตระหนกจริงๆ ว่ารัชทายาทจะบันดาลโทสะฟันเขาฉับเข้าให้! พอถอยมาถึงระยะปลอดภัย ก็เริ่มเห่าหอนอีกครั้ง "องค์รัชทายาทจะกริ้วไปไยพ่ะย่ะค่ะ? สิ่งที่ใต้เท้าอย่างกระหม่อมพูดล้วนเป็นความจริงทั้งสิ้น...”