บทที่ 138 ฮั่นอู่ตี้: คลุ้มคลั่งแล้ว ในเมื่อเป็นเช่นนี้ก็ไม่ต้องอยู่กันแล้ว!

"เสด็จพ่อ... สาเหตุที่ลูกเร่งรีบขอเข้าเฝ้าเสด็จพ่อในหลายวันนี้ ก็เพราะลูกได้พบเห็นบันทึกบางอย่างเกี่ยวกับแคว้นฉินในตำราโบราณเล่มหนึ่งพ่ะย่ะค่ะ!" ฮั่นอู่ตี้มีสีหน้าเคร่งขรึม มิได้ขัดจังหวะ... ทว่าส่งสัญญาณให้ฝูซูพูดต่อไป ฝูซูกล่าวต่อ: "ตำราโบราณบันทึกไว้ว่า... ปฐมจักรพรรดิมิได้สวรรคตเพราะประชวร!" พูดถึงตรงนี้เขาก็จงใจหยุดชะงักไปครู่หนึ่ง สบตากับหลิวเช่อด้วยความจริงจัง "สาเหตุการสวรรคตที่แท้จริง เสด็จพ่ออยากจะทรงทราบหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ?"

ใต้ม่านแสง อิ๋งเจิ้งมองดูลูกชายของตนกำลังเล่าเรื่องการตายของตนเอง ก็รู้สึกแปลกๆ ในใจอย่างบอกไม่ถูก เขารู้ดีทีเดียวล่ะว่าในอนาคตตัวเองจะตายอย่างไร... ก็รนหาที่ตายเพื่อแสวงหาความเป็นอมตะนั่นแหละ! ม่านแสงก็บอกแล้วนี่นา... ว่าเขาตายเพราะกินยาอายุวัฒนะ หากไม่มีม่านแสง... เขาก็คงคิดว่าตัวเองตายเพราะโรคภัยไข้เจ็บเหมือนกันกระมัง?

เดี๋ยวก่อน... กินยาอายุวัฒนะรึ? หากจำไม่ผิด ม่านแสงเคยบอกว่าฮั่นอู่ตี้ผู้นี้ทำเรื่องเหมือนเขาเป๊ะๆ ทุกอย่างเลยนี่นา! ฝูซู... คงไม่ได้คิดจะ... บอกเรื่องยาอายุวัฒนะมีพิษให้ฮั่นอู่ตี้รู้หรอกนะ? เมื่อคิดได้เช่นนี้ อิ๋งเจิ้งก็อดไม่ได้ที่จะนั่งตัวตรงขึ้นมา เริ่มคาดหวังในการกระทำของลูกชายขึ้นมาบ้างแล้ว ไม่แน่ว่าอาจจะทำภารกิจสำเร็จจริงๆ ก็ได้!

...

ยามนี้บนม่านแสง หลิวเช่อในวัยชราโบกมืออย่างรำคาญใจ "จวี้เอ๋อร์... ยามนี้เจิ้นไม่มีอารมณ์มาฟังเจ้านิทานอะไรทั้งนั้น! ความอดทนของเจิ้นมีจำกัดนะ" เจียงชงและซูเหวินที่เดิมทีมีท่าทางตึงเครียด เมื่อแน่ใจว่าพวกตนไม่ได้ทิ้งพิรุธใดไว้ ก็ผ่อนคลายลงไม่น้อย สืบไปเถอะ... พวกเขาจัดการทุกอย่างไว้อย่างแนบเนียนหมดแล้ว!