บทที่ 163 พงศาวดารหัวเซี่ยมิเคยบันทึกเพียงประวัติศาสตร์ แต่คือบัญชีเลือดเนื้อและชีวิต

ประวัติศาสตร์ความอัปยศ? เส้นทางที่เคยผ่านมา? ทุกคนที่จ้องมองหัวข้อบนม่านแสงต่างสลัดภาพลักษณ์ตลกข้ามเครือข่ายจากศึกชิงบัลลังก์ก่อนหน้านี้ทิ้งไปสิ้น ทุกคนล้วนจมดิ่งลงสู่ห้วงความคิดอันหนักอึ้ง

ทันใดนั้น ภาพบนม่านแสงก็เริ่มปรากฏขึ้น

"ไม่... อย่า! อย่ากินลูกข้าเลย... กินข้าแทนเถอะ กินข้าแทน!" "กินเจ้ารึ? วางใจได้ พรุ่งนี้ข้าจะให้เจ้ากับลูกได้ไปพบกันในท้องของข้านี่แหละ!" "ความแค้นแห่งจิ้งคังยังมิอาจชำระ แค้นของเหล่าขุนนางจะมอดดับลงได้อย่างไร..."

...

"พวกเจ้ามีสิทธิ์อะไรมาฆ่าคน พวกเจ้ามีสิทธิ์อะไรมาเข่นฆ่าในแผ่นดินของพวกเรา..." "ไอ้พวกระยำ... ไอ้พวกเดรัจฉาน!" "ขอโทษ... แค่คำว่าขอโทษก็จบแล้วรึ? คำขอโทษจะทำให้ครอบครัวและเพื่อนร่วมชาติของข้าฟื้นกลับมาได้ไหม?" "การเข่นฆ่าเชลยศึกเป็นไปตามกฎหมายระหว่างประเทศรึ?" "การสังหารพลเรือนเป็นไปตามกฎหมายสากลรึ?" "การปล่อยให้ทหารปล้นชิงและข่มขืนสตรีเป็นไปตามครรลองของโลกงั้นรึ?" "การพิพากษาเพียงไอ้พวกคนญี่ปุ่นไม่กี่คนนี้จะมีประโยชน์อันใด? ดวงวิญญาณที่คั่งแค้นเหล่านั้นจะหลับตาลงได้อย่างไร?" "พวกเจ้าทำลายบ้านเรือน ทำลายร่างกายของพวกเรา แต่พวกเจ้าสยบพวกเราได้รึ?" "เบิกตาหมาๆ ของพวกเจ้าดูคนหัวเซี่ยที่อยู่รายรอบสิ พวกเจ้าไม่มีวันสยบพวกเราได้!" "ทำไมพวกมันบอกว่าไม่รบแล้วก็คือจบ? ทิ้งปืนแล้วกลับบ้าน?" "พวกปิศาจญี่ปุ่นกลับบ้านได้... แล้วบ้านของข้าล่ะ? ข้าควรจะกลับไปที่ใด? ที่ใดคือบ้านของข้า!!!"