บทที่ 168 ผงห้าศิลาและการกระทำสุดเพี้ยนของสุมะเอี๋ยน!

ภายในภาพ งานเลี้ยงสังสรรค์ขนาดมหึมากำลังดำเนินอยู่ ทว่าตัวเอกของงานเลี้ยงนี้มิใช่สุราเลิศรสหรืออาหารโอชะ หากแต่เป็น "ผงห้าศิลา" (อู่สือส่าน) ที่ทำให้ผู้คนลุ่มหลงจนถอนตัวไม่ขึ้น

ตามเหลาเมรัย เหล่านักปราชญ์ปัญญาชนจำนวนมากใบหน้าแดงซ่าน แววตาพร่าเลือนลอยชาย

ในราชสำนัก เหล่าขุนนางน้อยใหญ่ต่างจมดิ่งอยู่ในความ "หฤหรรษ์" ที่เกิดจากผงห้าศิลา

ขุนนางที่ยามปกติเคร่งครัดในระเบียบวินัย ยามนี้กลับถอดเสื้อเปลือยอกท่อนบน พูดจาภาษาปรัชญาอภิปรัชญาฟุ้งซ่านอย่างไร้กิริยา! บางคนเดินเหินโอนเอนประดุจคนบ้า บางครั้งก็ระเบิดเสียงหัวเราะออกมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย

"ทุกท่าน ผงห้าศิลานี้คือยาวิเศษแท้ๆ ตั้งแต่ข้าได้ลองใช้มา ก็รู้สึกจิตใจแจ่มใสประดุจเทพเจ้า ราวกับสามารถสื่อสารกับฟ้าดินได้เลยทีเดียว!" ปัญญาชนผู้หนึ่งยืนขึ้นอย่างโงนเงน พลางกล่าวด้วยลิ้นที่พันกันนัวเนีย