บทที่ 170 ความวุ่นวายของแปดอ๋อง และโลหิตแห่งจีชื่อจง!

【จย่าหนานเฟิงคือฮองเฮาของจิ้นฮุ่ยตี้สุมะจง นางมีนิสัยเหี้ยมโหด ตั้งแต่เริ่มต้นที่เที่ยวเสาะหาบุรุษรูปงาม จนกระทั่งบั้นปลายที่เข้าผูกขาดอำนาจการปกครอง】

【ด้วยความทะเยอทะยานที่อยากครองอำนาจแต่เพียงผู้เดียว นางได้ใช้ฐานะฮองเฮาเพื่อดึงดูดขุมกำลังฝั่งพระญาติและเชื้อพระวงศ์เข้าพวก พยายามกำจัดขุนนางผู้ใหญ่ที่ร่วมบริหารราชการอย่างหยางจวิ้น ทำลายดุลอำนาจในช่วงต้นของราชวงศ์จิ้นตะวันตกจนพังพินาศ】

【หยางจวิ้นผู้เป็นพระญาติฝ่ายนอก ได้รับการแต่งตั้งจากจิ้นอู่ตี้สุมะเอี๋ยนก่อนสวรรคตให้เป็นขุนนางผู้ช่วยบริหารราชการ จย่าหนานเฟิงมิต้องการเช่นนั้น จึงแอบสมคบกับหรู่หนานอ๋องสุมะเลี่ยง และฉู่อ๋องสุมะเหว่ย ก่อรัฐประหารสังหารหยางจวิ้นพร้อมกวาดล้างสามชั่วโคตร】

【หลังจากหยางจวิ้นสิ้นชีพ จย่าหนานเฟิงก็ดำเนินอุบายเสี้ยมสอนให้สุมะเลี่ยงและสุมะเหว่ยผิดใจกัน ยุยงให้สุมะเหว่ยสังหารสุมะเลี่ยง จากนั้นจึงใช้ข้อหา "สังหารขุนนางผู้ใหญ่โดยพละการ" สั่งประหารสุมะเหว่ยเสีย เพื่อขจัดศัตรูทางการเมืองให้สิ้นซาก】

【ถัดจากนั้นนางก็เริ่มมีความคิดจะปลดรัชทายาท เพียงเพราะรัชทายาทสุมะอวี้มิได้เกิดจากนาง ทั้งยังมีข้อขัดแย้งกับนางอย่างรุนแรง นางจึงปลอมแปลงหลักฐานปรักปรำว่ารัชทายาทคิดกบฏ จนถูกถอดถอนและสังหารในที่สุด!】