บทที่ 185 จูตี้: นี่รึคือหวันเอี๋ยนกู้ที่เจิ้นรู้จัก?

【หากยอมรบมิร้องขอสันติภาพ ตามบันทึกพงศาวดารระบุว่านครเปี้ยนเหลียงในยามนั้น เรียกได้ว่าแข็งแกร่งประดุจกำแพงทองเหลืองลงรักปฐพี ในฐานะนครหลวงของประเทศที่มีเศรษฐกิจรุ่งเรืองที่สุดในยุคนั้น นับเป็นต้นแบบของการทุ่มเททรัพยากรทั้งแผ่นดินเพื่อหล่อเลี้ยงเมืองเพียงเมืองเดียว】

【ภายในเมืองมีประชากรนับล้านครัวเรือน หากคำนวณว่าหนึ่งครัวเรือนมีห้าชีวิต ก็นับเป็นประชากรถึง 500 หมื่นคน】

【ต่อให้ตัดส่วนที่พรรณนาเกินจริงในพงศาวดารออกไป รวมถึงคนชรา เด็ก และสตรี หากเหลือเพียงหนึ่งล้านคน ประกอบกับกำแพงเมืองที่สูงกว่าสิบเมตร หากทัพซ่งตั้งใจมั่นรักษาเมือง ต่อให้แคว้นกิมทุ่มกำลังจนสิ้นชาติพันธุ์ก็มิอาจตีแตกได้】

【ทว่าเงื่อนไขการสงบศึกที่แคว้นกิมเรียกร้องคือ: หนึ่ง การยกดินแดน แคว้นกิมต้องการให้ซ่งเหนือยกสามเมืองสำคัญอย่างไท่หยวน จงซาน และเหอเจียนให้แก่พวกมัน】

【สอง ค่าปฏิกรรมสงคราม: เรียกร้องทองคำห้าล้านตำลึง เงินห้าสิบล้านตำลึง วัวและม้าหนึ่งหมื่นตัว ผ้าไหมและผ้าแพรหนึ่งล้านพับ】