บทที่ 187 มองโกลและซ่งจับมือ กวาดล้างกิม!

เสียงกลองศึกดังกึกก้องสอดประสานกับเสียงดนตรีประกอบ ปลุกเร้าอารมณ์ผู้คนให้ฮึกเหิม ในภาพวิดีโอ กองทัพมองโกลที่ถือดาบโค้งกำลังทำการเข่นฆ่าผู้คนในเมือง! ทุกหนแห่งที่พวกมันผ่านไป ไม่เหลือแม้แต่ไก่หรือสุนัข ถึงเวลาทวงหนี้แล้ว!

"ความอัปยศแห่งจิ้งคัง ยังมิอาจชำระ..." ตลอดร้อยกว่าปีที่ผ่านมา ความอัปยศของเมืองเปี้ยนจิงเปรียบเสมือนมีดอาบยาพิษที่กรีดลึกลงในหัวใจของชาวซ่งทุกคน บัดนี้ จุดจบของชาวกิมมาถึงแล้ว

"รายงาน! ทหารม้าเหล็กมองโกลข้ามแม่น้ำฮวงโหมาแล้ว!" เสียงตะโกนของทหารสื่อสารทำลายความเงียบงัน นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้เห็นทหารม้ามองโกลในตำนานด้วยตาตนเอง ธงสีดำทมิฬโบกสะบัดในสายลม ราวกับปีกของมัจจุราช "เปิดประตูเมือง!" เมื่อสิ้นเสียงสั่งการของแม่ทัพเมิ่งก่ง สะพานแขวนก็ถูกปลดลงมาอย่างรวดเร็ว

ทุกคนต่างเฝ้ามองเหล่านักรบผู้ดุดันที่สวมใส่หนังสัตว์เดินเรียงรายกันเข้ามา ดาบโค้งที่เอวของพวกเขาเปล่งประกายสีน้ำเงินอมฟ้า ซึ่งแตกต่างจากอาวุธมาตรฐานของกองทัพซ่งโดยสิ้นเชิง "พี่จ้าว มองอะไรอยู่หรือ?" เฉินหู่ รองแม่ทัพตบไหล่เขาเบาๆ "ได้ยินมาว่าครั้งนี้โอโกไตข่านแห่งมองโกลนำทัพมาด้วยตนเอง หมายมั่นจะบดขยี้แคว้นกิมให้แหลกลาญ!" จ้าวเหยียนกำหมัดแน่น เอ่ยเสียงต่ำว่า: "ปีนั้นที่เมืองเปี้ยนจิงแตก คนตระกูลจ้าวของข้าสามร้อยกว่าชีวิตถูกสังหารอย่างเหี้ยมโหด วันนี้หากไม่ได้ล้างแค้นด้วยมือของตนเอง ข้าก็ไม่ขอเกิดเป็นคนอีกต่อไป!"

ภาพวิดีโอสลับไปอีกครั้ง นอกเมืองไช่โจว กองกำลังผสมระหว่างซ่งและมองโกลได้ปิดล้อมเมืองหน้าด่านสุดท้ายของแคว้นกิมไว้อย่างแน่นหนา กองทัพซ่งใต้ แม้จะเห็นศพกองพะเนินอยู่ใต้กำแพงเมือง ทว่าเปลวเพลิงแห่งความแค้นในใจกลับลุกโชนยิ่งกว่าเดิม ทันใดนั้น เสียงกรีดร้องด้วยความสิ้นหวังของทหารกิมบนกำแพงเมืองก็ดังขึ้น เครื่องยิงหินของกองทัพมองโกลได้ทำลายกำแพงเมืองจนเกิดช่องโหว่ในที่สุด