บทที่ 215 สงครามเชื้อโรคและระเบิดแก๊สพิษ แลกมาด้วยชีวิตมนุษย์ที่กองเป็นภูเขา!

ภายในภาพ ท่ามกลางฐานทัพอันมืดมิดและอับชื้น หนูจำนวนนับไม่ถ้วนที่มีขนาดใหญ่เท่าแมว ดวงตาเปล่งประกายแสงสีเขียววับแวม กำลังรุมกัดกินซากศพที่เน่าเปื่อยทีละศพ

เลือดเนื้อและอวัยวะภายในของพวกเขา ได้กลายเป็นสารอาหารหล่อเลี้ยงให้แก่หนูเหล่านี้

ในอากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นคาวเหม็นเน่าของเนื้อเสียปะปนกับกลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อ!

รอยคราบสีแดงคล้ำที่เปรอะเปื้อนอยู่บนกำแพง คือร่องรอยแห่งความสิ้นหวังที่หลงเหลือไว้หลังจากชีวิตนับไม่ถ้วนถูกบดขยี้จนแหลกลาญ

...