บทที่ 223 หว่านเหยียนจิ่วเม่ย ช่างคู่ควรกับชื่อนี้อย่างแท้จริง!

ราชวงศ์ซ่งใต้

จ้าวกู่ในยามนี้มีใบหน้ามืดมนจนน่ากลัว เขาโกรธจัดจนกลายเป็นความอับอายและเคียดแค้น แผดเสียงตวาดลั่นว่า "โอหังนัก!"

เขาทุบโต๊ะลงไปอย่างแรงจนถ้วยชาสั่นสะเทือน น้ำชาสาดกระเซ็นออกมา

"บังอาจมาดูหมิ่นเจิ้นถึงเพียงนี้!"

เหล่าขุนนางในท้องพระโรงต่างพากันเงียบกริบราวกับจักจั่นในฤดูหนาว ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง เพียงเพราะเรื่องนี้ตัวเขาได้ทำลงไปจริงๆ...