บทที่ 228 สุดท้ายแล้ว มันก็เป็นเพียงเรื่องที่ไม่ใช่เช่นนั้นจริงๆ!

หวังหมั่งมองดูบทกวีบทนี้ แล้วหวนนึกถึงบ้านเกิดของตนเอง มือของเขากำโมเดลอุลตร้าแมนที่ทำจากทองแดงไว้แน่น ใบหน้าเต็มไปด้วยความเศร้าโศก แสงสว่างเอ๋ย จงนำข้ากลับไปเถิด สถานที่โบราณแห่งนี้ไม่ใช่ที่ที่มนุษย์ควรอยู่ ยุคโบราณไม่คุ้มค่าเลย ข้าอยากกลับบ้านแล้ว

หลังจากระบายความรู้สึกในใจออกมา หวังหมั่งก็นำกองทัพใหญ่เดินหน้ามุ่งสู่ทวีปยุโรปต่อไป

ปลายรัชศกเจินกวนแห่งราชวงศ์ถัง

เปลี่ยนโลกใบนี้ไปแล้วอย่างนั้นรึ หลี่เอ้อจ้องมองเรื่องราวต่างๆ บนม่านแสงด้วยแววตาอันซับซ้อน ตัวเขาเองก็มิใช่ผู้ที่เปลี่ยนแปลงต้าถังจนโฉมหน้าเปลี่ยนไปจากเดิมหรอกหรือ นึกถึงยามแรกที่ขึ้นครองราชย์ เสี่ยลี่ได้นำกองทัพตงทูเจวี๋ยบุกลงใต้ จนเกิดความอัปยศที่แม่น้ำเว่ยสุ่ยขึ้น สามปีให้หลัง... เขาก็ประสบความสำเร็จในการชำระความอัปยศแห่งแม่น้ำเว่ยสุ่ย เสี่ยลี่ถูกจับเป็นและต้องคุกเข่าลงต่อหน้าเขาด้วยตนเอง แคว้นน้อยใหญ่ที่ถูกทำลายไปมีจำนวนนับไม่ถ้วน แลกมาซึ่งยุคสมัยที่ทุกประเทศต่างหลั่งไหลมาถวายบังคมจนได้ฉายาว่าเทียนเข่อหาน ทว่าราคาที่ต้องจ่าย... นั้นมหาศาลเหลือเกิน ฮองเฮาของเขาจากไป ลูกชายจากไป ลูกสาวจากไป แม้แต่เหล่าทหารเก่าแก่แห่งเทียนเช่อก็พากันจากเขาไปทีละคน

เขาเป็นฮ่องเต้ที่ดี ทว่ากลับไม่ใช่พ่อที่ดี และไม่ใช่ลูกที่ดี เมื่อคิดถึงเรื่องเหล่านี้ หลี่เอ้อจึงยืนรินน้ำตาอยู่หน้าหลุมศพของเว่ยเจิง! ในวินาทีนี้ ในที่สุดเขาก็เข้าใจถึงความรู้สึกของหลี่หยวนผู้เป็นบิดาได้เสียที เฉิงเฉียน ชาติหน้า อย่าได้มาเกิดเป็นลูกของเจิ้นอีกเลยนะ