บทที่ 230 เทียนเป่า: โชคใหญ่มาแล้วนะ เจ้าเป็ดคัดลัคดัก

อะไรนะ? เล่นกันแบบนี้ได้ด้วยหรือ? สิ้นคำกล่าวนี้ เหล่าฮ่องเต้จากมิติเวลาอื่นที่ได้ยินก็ถึงกับชาไปทั่วทั้งร่าง

ปฐมจักรพรรดิแห่งต้าฉิน: "ทำแบบนี้ก็ได้ด้วยรึ? งั้นช่วยส่งมาให้เจิ้นสักคนบ้างสิ!" หมูป่าแห่งต้าฮั่น: "บวกหนึ่ง เจิ้นก็ต้องการด้วย!" หลี่เอ้อแห่งต้าถัง: "บวกหนึ่ง ขอแบบที่ไม่มาแข่งยิงธนูกับเจิ้นนะ!" ชามบิ่นใบหนึ่ง: "หึหึ ส่งไปให้พวกเจ้าก็คงโดนพวกเจ้าทำเอาเป็นบ้าตายกันหมด พวกเจ้ามันสอนลูกไม่เป็น เจิ้นไม่เอาหรอก ลูกของเจิ้นน่ะไม่ด้อยกว่าใครอยู่แล้ว!" หลี่เอ้อแห่งต้าถัง: "แล้ว... อยู่อยู่ก็ตายไปเฉยๆ!" หมูป่าแห่งต้าฮั่น: "ไร้ซึ่งชีวิต เจ้าจะบอกว่าโทษใครล่ะ..." ปฐมจักรพรรดิแห่งต้าฉิน: "ไม่เพียงแค่ไร้ชีวิต ยังโดนใช้แรงงานจนตายอีกด้วย!" รักกวนอูยิ่งกว่ารักเมียชาวบ้าน: "เฮ้อ สี่คนนี้รวมกันยังไม่ได้รัชทายาทที่มีคุณภาพเลยสักคน" คนขายรองเท้าฟางผู้กอบกู้ราชวงศ์ฮั่น: "จะทำไปทำไม? เจ้าบอกข้าทีว่าทำไปทำไม?" คนหนีออกจากบ้านเพราะกลัวเมีย: "นั่น... หลี่เอ้อ ตอนเจ้าเด็กๆ เจ้าขับถ่ายใส่กางเกงเหม็นจังเลยนะ!"

แล้วพอคุยไปคุยมา ก็เริ่มด่าทอกันเสียแล้ว...

ยามนี้ผู้ที่เบิกบานใจที่สุดย่อมหนีไม่พ้นเฒ่าจ้าว เขารู้สึกตื่นเต้นจนกระโดดโลดเต้นไปมาสูงกว่าหนึ่งเมตร "ฮ่าๆ... เสวี่ยเอ๋ย เสวี่ยเอ๋ย จ้าวเสวี่ยของเจิ้น! ฮ่าๆ!" "เจิ้นรู้อยู่แล้วเชียวว่าตระกูลจ้าวของข้าไม่มีวันสิ้นไร้ไม้ตอก สมแล้วที่สวรรค์ยังคงเมตตาตระกูลจ้าวของข้า!"

【เทียนเป่า: เจ้านี่มันเป็นของเทียนเป่าผู้นี้ชัดๆ เจ้าไปขอบคุณใครกัน? เชื่อหรือไม่ว่าเทียนเป่าจะใช้เทพแห่งสงครามต้าหมิงสลับตัวกับเจ้าเสียเดี๋ยวนี้!】 จ้าวควานอินได้ยินดังนั้นก็ร้อนรนขึ้นมาทันที หากส่งเทพแห่งสงครามต้าหมิงมาให้เขา ราชวงศ์ซ่งก็คงได้พินาศกันพอดี "ใช่ๆๆ เจิ้นตื่นเต้นเกินไปหน่อย ขอบคุณท่านเทียนเป่า ท่านเป็นผู้ใหญ่ใจกว้าง ขอโปรดอย่าได้สลับตัวเลย!"