บทที่ 233 ท้องฟ้าเดิมนั้นดับสูญ ท้องฟ้าสีเหลืองจักสถาปนาขึ้น

จางเจี่ยวเดินทางจากจี้โจวไปจนถึงโยวโจว ตลอดเส้นทางเขาพบเห็นฉากเหตุการณ์ทำนองนี้มากเกินไปเสียแล้ว

ตระกูลขุนนางผู้มีอิทธิพลต่างกดขี่ข่มเหงราษฎร เห็นพวกเขาเป็นดั่งหญ้าแพรก ราษฎรต้องขายตัวเป็นทาสเพื่อประทังชีวิต หรือไม่ก็ต้องจากบ้านเกิดเมืองนอนไปเป็นขอทานและผู้อพยพ

ราชสำนักมืดมิดและไร้น้ำยา คนในเมืองหลวงต่างไม่มีผู้ใดคิดจะชายตามองราษฎรที่กำลังประสบภัยพิบัติเหล่านั้นเลยแม้แต่น้อย

เขาเดินทางมาตลอดทางและช่วยเหลือผู้คนมาตลอดทาง ในระหว่างการเดินทางเขาได้รักษาผู้คนนับไม่ถ้วน และได้รับลูกศิษย์จำนวนมหาศาล ตั้งแต่ขุนนางคนสนิทข้างกายฮ่องเต้ ไปจนถึงชายฉกรรจ์ที่นอนรอความตายอยู่ข้างทาง

เหล่าบรรดาผู้มีอำนาจในเมืองลั่วหยาง ยอมเทเหล้าเทอาหารทิ้งเสียยังดีกว่าจะแบ่งปันให้แก่ราษฎรเพื่อประทังความหิวโหย