บทที่ 237 ความโกรธแค้นนี้ สุดท้ายต้องมีคนรับช่วงต่อไป!

ใต้ม่านแสง จางเจี่ยวจ้องมองกองทัพผ้าโพกเหลืองที่เสื่อมทรามลงด้วยความเจ็บปวด เขาหลับตาลงอย่างทรมาน

ครู่ต่อมาเขาจึงลืมตาขึ้นอีกครั้ง ในแววตามีความเด็ดขาดเพิ่มขึ้นมาเล็กน้อย

เขารู้ดีว่าเรื่องเหล่านี้เป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้

นับตั้งแต่ตอนที่ตะโกนคำขวัญว่า ท้องฟ้าเดิมนั้นดับสูญ ท้องฟ้าสีเหลืองจักสถาปนาขึ้น เขาก็คิดถึงสิ่งเหล่านี้ไว้แล้ว

จางเจี่ยวสูดลมหายใจเข้าลึกๆ แล้วกล่าวกับจางเหลียงและจางเป่าด้วยน้ำเสียงจริงจังว่า จงส่งคำสั่งไปยังแม่ทัพทุกฝ่าย พวกเราก่อกบฏเพื่อเปิดทางรอดให้ราษฎร ไม่ได้มาเพื่อเป็นผู้มีอิทธิพลกลุ่มใหม่