บทที่ 85 หลี่เฉิงเฉียน: อาจารย์เว่ยสู้ตายถวายหัว...

ฉางซุนฮองเฮาได้ฟังดังนั้นก็เริ่มรู้สึกโกรธเคืองขึ้นมาในใจเช่นกัน!

ลูกชายของนางในอนาคตต้องพบเจอความลำบากถึงเพียงนี้ แต่พี่ชายของนางกลับยังมีกะจิตกะใจจะกินเหล้าสำราญอยู่อีกรึ? อีกทั้งบนม่านแสง ลูกชายของนางน่าเวทนาถึงเพียงนั้น แต่ก็ไม่เห็นญาติฝ่ายแม่คนไหนออกมาช่วยเหลือลูกชายของนางสักคนเดียว!

เดิมทีนับตั้งแต่หลี่เอ้อขึ้นครองราชย์ ฉางซุนฮองเฮาก็เคยทูลหลี่เอ้อไว้แล้วว่าห้ามให้ความสำคัญหรือมอบอำนาจให้ญาติฝ่ายแม่มากเกินไป ในพงศาวดาร ตัวอย่างของอำนาจขุนนางพระญาติฝ่ายหญิงที่ขยายตัวจนทำให้การเมืองวุ่นวายมีให้เห็นไม่จบไม่สิ้น ฉางซุนฮองเฮารู้ซึ้งถึงสิ่งล่อใจและฤทธิ์กัดกร่อนของอำนาจ นางกังวลว่าหากญาติฝ่ายแม่มีอำนาจมากเกินไป อาจจะก่อเกิดความทะเยอทะยาน เข้าแทรกแซงการเมือง จนส่งผลต่อความมั่นคงของขุนเขาแม่น้ำแห่งราชวงศ์หลี่ถังได้ อำนาจสิ่งนี้เปรียบเสมือนยาพิษ

มันมักจะมาพร้อมกับความเสี่ยง การอยู่ในตำแหน่งสูงย่อมตกเป็นเป้าของผู้อื่นได้ง่าย ที่ฉางซุนฮองเฮาไม่ยอมให้หลี่ซื่อหมินมอบอำนาจให้ญาติฝ่ายแม่นั้น ประการที่สองก็คือเพื่อหลีกเลี่ยงไม่ให้คนในตระกูลต้องตกอยู่ในอันตรายจากการแก่งแย่งชิงอำนาจ ถือเป็นการปกป้องวงศ์ตระกูลและผลประโยชน์ในระยะยาว

"ฝ่าบาท หม่อมฉันเห็นว่าเว่ยเจิงพูดมีเหตุผล ฝ่าบาทห้ามผ่อนปรนให้พี่ชายหม่อมฉันเพียงเพราะเขาเป็นพี่ชายของหม่อมฉันนะเพคะ!" ฉางซุนฮองเฮายืนหยัดอยู่ข้างเดียวกับเว่ยเจิงทันที

ยามนั้น ฝางเสวียนหลิง เฉิงเหยากวน และฉางซุนอู๋จี้ ต่างพากันมาถึงห้องทรงพระอักษรพอดี! เมื่อเห็นภาพนี้... ในใจของฉางซุนอู๋จี้ราวกับมีตัวประหลาดนับหมื่นวิ่งพล่านไปหมด น้องสาวแท้ๆ ของเขารวมหัวกับเจ้าหัวเหล็กมาป้ายยาใส่เขาเสียแล้ว... พวกพ้องเอ๋ย ใครจะเข้าใจข้าบ้าง! ใครจะไปนึกว่าน้องสาวแท้ๆ จะกลายเป็นตัวขัดขวางความก้าวหน้าของพี่ชายอย่างข้าได้ถึงเพียงนี้! ข้าไปทำกรรมอะไรไว้เนี่ย!

หลี่เอ้อยามนี้ปวดหัวจนแทบจะระเบิด... เขาปรายตามองกลุ่มคนที่อยู่ด้านนอกด้วยความจนใจ แล้วเอ่ยเสียงเรียบว่า: "เข้ามาสิ! เข้ามาให้หมด!"

ภายในห้องทรงพระอักษรเงียบกริบดั่งป่าช้า เว่ยเจิงมองไปยังรัชทายาท ตัดสินใจกัดฟันกล่าวต่อไปว่า: "ฝ่าบาท กระหม่อมยังทูลฟ้องไม่จบพ่ะย่ะค่ะ!" หลี่เอ้อนวดขมับด้วยความปวดเศียรเวียนเกล้า "เจ้ายังจะฟ้องใครอีก?”

“กระหม่อม... กระหม่อม คนสุดท้ายที่จะทูลฟ้องก็คือพระองค์พ่ะย่ะค่ะ!" พูดจบเว่ยเจิงก็คุกเข่าลงกับพื้น จ้องมองหลี่เอ้อด้วยแววตาแน่วแน่

หลี่ซื่อหมินเซถลาไปข้างหลัง มือคว้าพนักเก้าอี้ไว้: "เจ้า... เจ้าว่าอะไรนะ? ฟ้องเจิ้น?”

“เจ้าจะฟ้องเจิ้นรึ?" หลี่เอ้อเบิกตาโพลงด้วยความไม่อยากจะเชื่อ!

ชั่วพริบตานั้นทุกคนต่างยืนอึ้งอยู่กับที่... การถวายฎีกาฟ้องร้องกับการทัดทานนั้นมันคนละเรื่องกันเลยนะ! หลี่เฉิงเฉียนมองดูเว่ยเจิงที่กำลังแผลงฤทธิ์ฆ่าล้างบางอย่างเมามัน ในดวงตาก็พลันมีประกายชื่นชมออกมา โอ้โห... โคตรดุ! เว่ยเจิงสู้ตายแล้ว!

ฝางเสวียนหลิงรีบก้าวออกมาช่วยคลี่คลายสถานการณ์: "ฝ่าบาท... วันนี้เว่ยเจิงดื่มหนักไปหน่อย จึงพูดจาเลอะเลือนไปบ้างเป็นเรื่องธรรมดาพ่ะย่ะค่ะ!" จากนั้นเขาก็สะกิดเฉิงเหยากวนที่กำลังยืนอึ้งอยู่ "เจ้าเฒ่าเฉิง ยังไม่รีบพาเว่ยเจิงกลับไปอีก!" เฉิงเหยากวนถึงได้สติ รีบเข้าไปดึงแขนเว่ยเจิง "ใช่แล้ว! ใช่แล้ว! ฝ่าบาท เขาเมามากแล้ว กระหม่อมเป็นคนกรอกเหล้าเขาเอง!"

เว่ยเจิงสะบัดมือดำๆ ของเฉิงเหยากวนออกอย่างแรง เขามองข้ามสายตาที่ส่งสัญญาณพัลวันของพรรคพวก แล้วแค่นเสียงเย็นกล่าวว่า: "หึ! ปล่อยข้า ข้าไม่ได้ดื่มเหล้าและก็ไม่ได้เมา! คนที่กระหม่อมจะทูลฟ้องก็คือฝ่าบาทนี่แหละ!”

“พวกเจ้าไม่กล้าพูด แต่ข้ากล้า!"

จากนั้นเขาก็หันไปตวาดใส่หลี่เอ้อที่กำลังหน้าดำคร่ำเครียดว่า: "ฝ่าบาททรงตั้งความหวังไว้กับรัชทายาทสูงลิบ แต่กลับคอยกดขี่เขาทุกวิถีทาง ทรงบอกว่าอยากลับคมจิตใจของเขา แต่กลับปล่อยให้เหล่าขุนนางคอยใส่ร้ายป้ายสี”

“พระองค์ทรงอ้างคำพูดติดปากว่าทำเพื่อขุนเขาแม่น้ำ แต่กลับปกป้องลูกชายตนเองไม่ได้ เช่นนี้จะเรียกมหาจักรพรรดิผู้ปราดเปรื่องได้อย่างไร? จะเรียกตนเองว่าพ่อได้อย่างไร!"

หลี่ซื่อหมินโกรธจนใบหน้ามืดครึ้ม "เจ้า... เจ้าว่าอะไรนะ? เจ้าคิดจริงๆ รึว่าเจิ้นไม่กล้าประหารเจ้า!”

“ต่อให้วันนี้พระองค์จะประหารกระหม่อม กระหม่อมก็ต้องพูด... พระองค์ทำหน้าที่พ่อได้ยอดแย่เหลือเกิน!" เว่ยเจิงตะเบ็งเสียงดังขึ้นเรื่อยๆ "หากไม่ใช่เพราะความหวาดระแวงและความเฉยชาของพระองค์ รัชทายาทในอนาคตจะตกต่ำถึงเพียงนั้นได้อย่างไร?”

“หากไม่ใช่เพราะพระองค์ทรงนิ่งเฉยปล่อยให้ขุนนางฟาดฟันกัน รัชทายาทจะถูกบีบเข้าสู่ทางตันได้อย่างไร?"

ฉางซุนฮองเฮามองดูใบหน้าของหลี่เอ้อที่มืดมนถึงขีดสุด ในใจก็ได้แต่ลุ้นแทนเว่ยเจิงจนตัวโก่ง นางเตรียมพร้อมที่จะเข้าไปเกลี้ยกล่อมหลี่เอ้ออยู่ทุกเมื่อ! หลี่เฉิงเฉียนมองไปที่เว่ยเจิงยามนี้... ในดวงตามิได้มีเพียงความเลื่อมใส แต่ยังมีความซาบซึ้งใจอย่างลึกซึ้ง

ท่านไม่ทิ้งข้า ข้าย่อมไม่ทิ้งท่าน... ต่อให้ตำแหน่งรัชทายาทจะไม่เอาแล้ว วันนี้ก็ต้องปกป้องอาจารย์เว่ยไว้ให้ได้! ใช่แล้ว ยามนี้เว่ยเจิงได้กลายเป็นอาจารย์ในดวงใจของหลี่เฉิงเฉียนไปเสียแล้ว

หลี่ซื่อหมินมองดูแววตาที่แน่วแน่ของลูกชาย และกวาดสายตามองทุกคนในห้องทรงพระอักษร: "พวกเจ้า... พวกเจ้าก็คิดแบบนี้ด้วยรึ?" ทั่วทั้งตำหนักไม่มีใครกล้าตอบคำถามนี้ของหลี่เอ้อเลย!

ฉางซุนฮองเฮารู้ว่าถึงเวลาที่นางต้องก้าวออกมาแล้ว: "ฝ่าบาท... แม้เว่ยเจิงจะใช้ถ้อยคำรุนแรง แต่เขาก็มีใจภักดีอันบริสุทธิ์ ทั้งหมดก็ทำเพื่อรัชทายาทและบ้านเมือง”

“ฝ่าบาททรงปราดเปรื่องมาโดยตลอด การจัดการต่างๆ ต่อรัชทายาทก็ล้วนทำเพื่อขัดเกลาและส่งเสริมเขา เพียงแต่ในระหว่างนั้น อาจจะมีวิธีการบางอย่างที่ทำให้รัชทายาทและขุนนางเกิดความเข้าใจผิดได้”

“รัชทายาทยังเยาว์ จิตใจยังไม่มั่นคงนัก ย่อมต้องรู้สึกสับสนและน้อยใจท่ามกลางสถานการณ์ที่ซับซ้อนนี้เป็นธรรมดา”

“ส่วนความกล้าที่จะพูดตรงๆ ของเว่ยเจิงนั้น คือสิ่งที่หาได้ยากยิ่งนัก หากฝ่าบาททรงพิโรธและลงโทษเขาเพราะเรื่องนี้ เกรงว่าจะทำให้เหล่าขุนนางผู้ภักดีทั้งใต้หล้าต้องเสียขวัญ นั่นสิถึงจะเป็นเรื่องที่ผิดพลาดอย่างแท้จริงเพคะ”

“วันหน้า ฝ่าบาทควรพูดคุยกับรัชทายาทให้มากขึ้น ให้เขาได้เข้าใจในความปรารถนาดีของพระองค์ เช่นนี้ความหมางเมินระหว่างพ่อลูกย่อมมลายสิ้น และราชสำนักก็จะสงบสุขยิ่งขึ้นเพคะ"

เมื่อหลี่ซื่อหมินได้ฟังคำของฉางซุนฮองเฮา สีหน้าก็เริ่มผ่อนคลายลง และตกอยู่ในภวังค์ความคิด หลี่เฉิงเฉียนและเว่ยเจิงรวมถึงคนอื่นๆ ต่างเงียบกริบ รอคอยการตัดสินใจของหลี่ซื่อหมิน แม้คำพูดของฉางซุนฮองเฮาจะไม่มีตรงไหนที่ผิด แต่หลี่เอ้อรู้ดี... ว่านางกำลังรักษาหน้าให้เขาอยู่

"เจิ้น... ผิดไปแล้ว" น้ำเสียงของหลี่ซื่อหมินแหบพร่า! หลี่เฉิงเฉียนแทบไม่อยากจะเชื่อหูตัวเองที่ได้ยินหลี่เอ้อพูดประโยคนั้นออกมา เพราะเกรงว่าจะฟังผิดไป? เขาบอกว่า! เขาผิดไปแล้วรึ? (ในใจ... ฮ่าๆ... ฮ่าๆ ตาแก่นี่... ว่าไงนะ? พูดดังๆ หน่อย เปิ่นกงฟังไม่ถนัด!)

เมื่อเห็นสีหน้าตกตะลึงของทุกคนและมุมปากของลูกชายที่พยายามกลั้นยิ้มไว้สุดชีวิต หลี่เอ้อก็แค่นเสียงเย็นอย่างถือตัว ภายในใจคิดว่า! หึ! เจิ้นกำลังขอโทษแทนตัวเองในอนาคตต่างหากล่ะ ตัวเจิ้นในตอนนี้ไม่ได้ทำผิดสักหน่อย! "แยกย้ายกันไปได้แล้ว!"

หลี่เฉิงเฉียนมองตามหลังเว่ยเจิงที่กำลังเดินออกจากห้องทรงพระอักษรไป พลางครุ่นคิดในใจ หากเขาสามารถเรียนรู้วิชาการทัดทานอันร้ายกาจของเว่ยเจิงมาได้ เสด็จพ่อของเขาก็คงจะถูกเขากำราบได้โดยง่ายใช่หรือไม่? พอนึกได้ดังนั้นเขาก็รีบเรียกเว่ยเจิงไว้ทันที

"ท่านเว่ยโปรดรอก่อน!" จากนั้นเขาก็หันไปทูลหลี่เอ้อว่า: "เสด็จพ่อ... ลูกมีเรื่องอยากจะทูลขอพ่ะย่ะค่ะ!”

“เรื่องอะไร?" หลี่เฉิงเฉียน: "ลูกอยากจะทูลขอให้เสด็จพ่อแต่งตั้งท่านเว่ยเป็นอาจารย์ของลูกพ่ะย่ะค่ะ!"

หลี่ซื่อหมินมองดูหลี่เฉิงเฉียนที มองดูเว่ยเจิงที พลางครุ่นคิดในใจ เว่ยเจิงเป็นคนซื่อตรงและกล้าพูด หากได้มาสั่งสอนรัชทายาท ไม่แน่ว่าอาจจะทำให้รัชทายาทเป็นเจ้าเหนือหัวที่ทรงปัญญามากขึ้นก็ได้ "เว่ยเจิง เจ้าเต็มใจจะเป็นอาจารย์ของรัชทายาทหรือไม่?" หลี่ซื่อหมินถาม

เว่ยเจิงประสานมือกล่าว: "ฝ่าบาท กระหม่อมยินดีจะเป็นอาจารย์ของรัชทายาท และจะทุ่มเทสุดความสามารถเพื่อสั่งสอนวิถีแห่งการปกครองแก่รัชทายาทพ่ะย่ะค่ะ" หลี่ซื่อหมินพยักหน้า "ดี เจิ้นจะมีราชโองการแต่งตั้งเจ้าเป็นองค์อาจารย์ของรัชทายาท!"

หลี่เฉิงเฉียนดีใจมาก รีบคำนับเว่ยเจิงทันที "ศิษย์ขอน้อมคำนับอาจารย์พ่ะย่ะค่ะ" เว่ยเจิงก็รีบรับคำนับ "องค์รัชทายาทไม่ต้องมากพิธี วันหน้าจงขยันศึกษาเล่าเรียน อย่าได้ทำให้ฝ่าบาทและราษฎรทั้งใต้หล้าต้องผิดหวัง”

“ศิษย์ทราบแล้วพ่ะย่ะค่ะ!" หลี่เฉิงเฉียนคำนับเว่ยเจิงอีกครั้ง!

ภายในใจเขาก็กำลังคิดแผนการเล็กๆ ของตัวเองอยู่ ฮี่ๆ! วันหน้าถ้าหลี่เอ้อกล้าลำเอียงไม่ให้ความเป็นธรรมอีกเมื่อไหร่ เขาจะเชิญอาจารย์ของเขาออกมา! ให้ด่าเสด็จพ่อให้ยับไปเลย

หากหลี่เอ้อล่วงรู้ความคิดของหลี่เฉิงเฉียน... คงต้องอกแตกตายแน่ๆ! สุดยอดนักด่ารุ่นใหญ่... กับสุดยอดนักด่ารุ่นเยาว์มารวมตัวกัน... จินตนาการไม่ออกเลยว่าหลี่เอ้อในช่วงบั้นปลายชีวิตจะอยู่ลำบากขนาดไหน

...