บทที่ 91 วิกฤตคุณไสย ตอนกลาง!

หลิวจวี้บนม่านแสงเมื่อได้ฟังคำของสือเต๋อ ใบหน้าพลันซีดเผือดหยดน้ำเหงื่อผุดซึมตามไรผม เขารู้สึกว่าคำพูดนี้มีเหตุผลอยู่ไม่น้อย เพราะยามนี้ไม่มีใครรู้เลยว่าพระบิดาของเขายังมีพระชนม์ชีพอยู่หรือไม่

"ท่านอาจารย์ ท่านจะบอกว่า เสด็จพ่อ..." หลิวจวี้เสียงสั่นเครือ มิกล้าเอ่ยคำพูดที่เหลือออกมา

สือเต๋อพยักหน้า "รัชทายาท ยามนี้สถานการณ์ไม่ชัดเจน พวกเจียงชงกำเริบเสิบสานปานนี้ มิแน่ว่าอาจจะมีที่พึ่งพาจนมิเกรงกลัวสิ่งใด หากฝ่าบาททรงประสบเหตุไม่คาดฝันจริงๆ พระองค์จะทรงวางตัวอย่างไรพ่ะย่ะค่ะ?"

หลิวจวี้กำหมัดแน่น แววตาฉายประกายเด็ดเดี่ยว "ท่านอาจารย์ เช่นนั้นในความเห็นของท่าน ข้าควรทำอย่างไรดี?"

สือเต๋อโน้มตัวเข้าใกล้หลิวจวี้แล้วกระซิบว่า "แผนการยามนี้ รัชทายาทพึงปลอมแปลงพระราชโองการ สั่งจับกุมพวกเจียงชงมาไต่สวนเพื่อหาความจริงพ่ะย่ะค่ะ"

หลิวจวี้ลังเลครู่หนึ่ง ก่อนจะกัดฟันตอบว่า "ตกลง ทำตามที่ท่านอาจารย์ว่า!"

ทันใดนั้น มหาดเล็กวิ่งพรวดเข้ามาทูลรายงาน "องค์รัชทายาท แย่แล้วพ่ะย่ะค่ะ!" พวกเจียงชงขุดเจอตุ๊กตาไม้มากมายในห้องทรงพระอักษรของพระองค์ ทั้งยังมีคัมภีร์คุณไสยที่บันทึกถ้อยคำกบฏคิดล้มล้างราชบัลลังก์ด้วยพ่ะย่ะค่ะ

"ดี... ดี... บังอาจนัก!" หลิวจวี้ทั้งโกรธทั้งแค้น เขานึกไม่ถึงว่าเจียงชงจะขวัญกล้าเทียมฟ้าถึงขั้นกล้าใส่ร้ายแม้กระทั่งรัชทายาทเช่นเขา!

[เมื่อถึงที่สุดก็มิต้องทนอีกต่อไป หลิวจวี้ลวงไอ้กบฏเจียงชงไปยังที่ลับตาแล้วลงมือแทงจนดับดิ้น จากนั้นจึงเริ่มออกคำสั่ง!]

"เจ้าจงนำกำลังทหารเข้ายึดจวนอัครมหาเสนาบดี สั่งให้หลิวชวีหลีมาพบข้าที่นี่เดี๋ยวนี้ หากขัดขืนให้ตัดหัวมันเสีย"

"รับด้วยเกล้าพ่ะย่ะค่ะ!"

"ท่านอาจารย์สือเต๋อ ท่านจงนำคนไปประกาศต่อราษฎรในฉางอันว่า ฝ่าบาททรงประชวรหนักจนมิอาจทราบแน่ว่ายังทรงมีพระชนม์ชีพอยู่หรือไม่ ยามนี้ขุนนางโฉดคิดก่อการร้าย รัชทายาทจึงจำต้องยกทัพปราบกบฏ จงแจกจ่ายอาวุธให้ราษฎรเพื่อรักษาความสงบในเมืองหลวง"

"รับด้วยเกล้าพ่ะย่ะค่ะ!"

"เจ้าจงรีบไปที่คุกหลวงฉางอัน ประกาศพระราชโองการอภัยโทษให้นักโทษ จัดตั้งกลุ่มขุนพลและเหล่านักรบเดนตายขึ้นมาเพื่อเตรียมรับสถานการณ์ที่ไม่คาดฝัน"

"รับด้วยเกล้าพ่ะย่ะค่ะ!"

สิ่งที่ทำให้หลิวจวี้ตัดสินใจเด็ดขาด คือการกระทำของเจียงชงและคำแนะนำของสือเต๋อผู้เป็นอาจารย์ ยามนี้หลิวจวี้ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากเส้นทางนี้เพียงสายเดียว!

ใต้ม่านแสง ราชวงศ์ฮั่น!

หลิวเช่อในใจเต็มไปด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย "รัชทายาทของเจิ้น... ก่อกบฏแล้ว..."

แถมยังเป็นตัวเขาเองที่บีบคั้นลูก... ตัวเจิ้นในอนาคต... เจ้าคิดจะทำอะไรกันแน่? เจิ้นยอมใจจริงๆ...

ฮั่วชวี่ปิ้ง: "ฝ่าบาท รอให้ข้าไปจัดการมันเถอะพ่ะย่ะค่ะ ข้าจะหาอาจารย์ดีๆ คนใหม่มาเปลี่ยนให้รัชทายาทเอง!"

หลิวเช่อยิ้มขื่น พลางโบกมือห้าม "ช้าก่อน ต่อให้ไม่มีเขา... ยามนี้จวี้เอ๋อร์ก็เหลือเพียงทางสายนี้ให้เดินเท่านั้น อย่าเพิ่งวู่วาม ดูต่อไปให้จบก่อน!"

ราชวงศ์ถัง หลี่เอ้อเห็นดังนี้ก็อดไม่ได้ที่จะนึกถึงคำพูดบนม่านแสงก่อนหน้า หรือว่าเฉิงเฉียนเองก็ถูกล่อลวงเช่นกัน? พอนึกถึงตรงนี้หลี่เอ้อก็นั่งไม่ติดเก้าอี้...

ฉางซุนฮองเฮามองออกถึงสิ่งที่อยู่ในใจของหลี่เอ้อ "ฝ่าบาท หรือว่าพวกเราควรจะเปลี่ยนอาจารย์คนใหม่ให้เฉิงเฉียนดีเพคะ?"

หลี่เอ้อครุ่นคิดครู่หนึ่งก่อนส่ายหน้า "มิต้องหรอก มีเว่ยเจิงอยู่ย่อมไม่มีปัญหา!"

ราชวงศ์ฉิน ยามนี้อิ๋งเจิ้งรู้สึกเหนื่อยล้าเหลือเกิน ดูลูกบ้านอื่นแล้วย้อนกลับมาดูลูกบ้านตนเอง! แม้ฝูซูจะมิได้ฝักใฝ่ลัทธิขงจื๊อเต็มตัว แต่การที่คลุกคลีอยู่กับพวกคร่ำครึอย่างฉุนอวียเว่ทุกวี่วัน ย่อมหลีกเลี่ยงไม่ได้ที่จะติดนิสัยหัวโบราณมาบ้าง ตอนนี้ดีแล้วที่ฉุนอวียเว่โกรธจนตายไปแล้ว! หรือเจิ้นควรจะหาอาจารย์คนใหม่มาให้ฝูซูบ้างดีไหมนะ?

ราชวงศ์หมิง เถ้าแก่จูมองจูเปียวด้วยสีหน้าจริงจัง เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม "เปียวเอ๋อร์ เจ้าพอใจกับอาจารย์ในตอนนี้หรือไม่? หากรู้สึกว่าไม่เหมาะสม เจิ้นจะเปลี่ยนคนใหม่ให้เจ้าเอง"

จูเปียวได้ยินดังนั้นรีบส่ายหน้า อธิบายอย่างร้อนรนว่า "เสด็จพ่อโปรดอย่ากังวล อาจารย์ซ่งไม่มีวันเสี้ยมสอนให้ลูกก่อกบฏแน่นอนพ่ะย่ะค่ะ! ท่านสั่งสอนลูกอย่างดี ลูกเคารพท่านยิ่งนัก"

"หือ? ไม่สนับสนุนรึ? สงสัยต้องเปลี่ยนอาจารย์ให้จริงๆ เสียแล้ว" นี่คือความคิดแรกที่แวบเข้ามาในหัวของเถ้าแก่จู!

เถ้าแก่จูยกยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ พลางเอ่ยกล่อมจูเปียวว่า "ฮ่าๆ เปียวเอ๋อร์ เจ้าไม่ต้องเกร็งขนาดนั้นก็ได้" "หากเจ้ามีความคิดอยากจะก่อกบฏจริงๆ ก็ลองดูสิ เจิ้นรับรองว่าจะมัดตัวเองให้เรียบร้อยแล้วไปคุกเข่ารอเจ้าเองเลย"

จูเปียวทำหน้าเอือมระอาใส่คำพูดของเถ้าแก่จู แค่จะแก้กฎบรรพบุรุษยังวุ่นวายอยู่ตั้งนาน นี่ยังจะมาส่งเสริมให้ก่อกบฏ... ท่านคิดว่าลูกจะเชื่อรึ?

ในตอนนั้นเองบนม่านแสง ภาพพลันสลับเปลี่ยน! ขันทีซูเหวินที่หนีรอดไปได้ เมื่อกลับไปถึงก็รายงานฮั่นอู่ตี้แบบใส่สีตีไข่ว่า "ฝ่าบาท... ฝ่าบาท... แย่แล้วพ่ะย่ะค่ะ รัชทายาทก่อกบฏแล้ว!"

แม้ฮั่นอู่ตี้ในยามนี้จะอยู่ในสภาวะหลงระเริงประดุจหมูติดโรค แต่เห็นได้ชัดว่าเขาก็ยังไม่เชื่อว่ารัชทายาทที่เขาดูแคลนมาตลอดจะกล้าก่อกบฏจริง "อะไรนะ... รัชทายาทจะมีความกล้าถึงเพียงนั้นรึ?"

...

[ทว่าอีกด้านหนึ่ง หลิวจวี้ได้ไปพบมารดาเว่ยจื่อฟู และระดมพลทหารองครักษ์หลวงมาได้สำเร็จ]

[หากจะกุมชัยชนะในศึกนี้ให้ได้โดยเด็ดขาด จำเป็นต้องได้อำนาจควบคุมกองทัพเหนือมาครอง]

[ในยุคฮั่นอู่ตี้ กองทัพใต้ถูกยุบหน่วยไปแล้ว หน่วยเจี้ยนจาง หน่วยฉีเหมิน และหน่วยอวี่หลิน ยามนั้นล้วนคุ้มกันฮั่นอู่ตี้อยู่ที่ตำหนักกานเฉวียน]

[แม้หลิวจวี้จะควบคุมเมืองฉางอันไว้ได้ แต่ทหารเหล่านี้ไม่ได้อยู่ในเมือง กองทัพเหนือจึงกลายเป็นกุญแจสำคัญสู่ชัยชนะครั้งนี้]

[หลิวจวี้จึงถือป้ายอาญาสิทธิ์มาที่หน้าประตูทิศใต้ของค่ายกองทัพเหนือ เรียกตัวเหรินอันผู้บัญชาการกองทัพเหนือออกมา สั่งให้เหรินอันยอมรับการบัญชาการจากตน]

[ทว่าเหรินอันผู้ที่เคยได้รับการสนับสนุนจากเว่ยชิงผู้นี้ เมื่อได้รับป้ายอาญาสิทธิ์ไปแล้วกลับปิดประตูเงียบไม่ยอมออกมา]

ภาพสลับเปลี่ยนไป เหรินอันเมื่อได้รับป้ายอาญาสิทธิ์แล้ว ก็ออกคำสั่งต่อทหารใต้บัญชาว่า "ปิดประตูค่าย!"

"เหรินอัน ชะตากรรมของบ้านเมืองอยู่ในมือเจ้าแล้วนะ เหรินอัน เจ้าไม่อยากช่วยราชสำนักออกจากวิกฤตครั้งนี้รึ?"

"ขอองค์รัชทายาทโปรดประทานอภัย กระหม่อมมิกล้ารับคำสั่งพ่ะย่ะค่ะ!"

ผู้คนใต้ม่านแสงดูถึงตรงนี้ต่างก็ไม่เข้าใจความคิดของเหรินอันเลย หากหลิวจวี้ทำสำเร็จ ไม่ว่าเขาจะได้ขึ้นครองราชย์ทันทีหรือไม่ ฐานะรัชทายาทก็นับว่ามั่นคงแน่นอน นี่คือความดีความชอบจากการสนับสนุนพระจักรพรรดิองค์ใหม่เชียวนะ! จะยอมทิ้งโอกาสนี้ไปเฉยๆ รึ?

ยิ่งไปกว่านั้น หากหลิวเช่อตาสว่างขึ้นมาแล้วเสียใจที่ลูกชายต้องตายเพราะเจ้าไม่ยอมช่วย... ในสายตาของจักรพรรดิที่ต้องการแพะรับบาป เจ้าจะยังมีชีวิตที่สงบสุขได้รึ?

หลิวเช่อในยามนี้กลับปรารถนาให้จวี้เอ๋อร์ของเขาทำรัฐประหารสำเร็จ และอยากให้เอาดาบแทงตัวเขาในวัยชราคนนั้นให้ตายไปเสียเลย สิ่งที่ทำลงไปน่ะมันใช่เรื่องที่มนุษย์มนาเขาทำกันรึ! ไม่มีความเป็นคนหลงเหลืออยู่เลยสักนิด!

เขาสงสัยจริงๆ ว่าตัวเขาในอนาคตสมองได้รับความกระทบกระเทือนมาหรือเปล่า...

อีกด้านหนึ่ง เว่ยชิงกำลังคุมตัวหลี่ก่วงลี่และหลิวชวีหลีมุ่งหน้าเข้าสู่พระราชวัง เมื่อเห็นพฤติกรรมของเหรินอันบนม่านแสง! "ดี... ดีมากเหรินอัน ไอ้คนเนรคุณ ไอ้เด็กเมื่อวานซืน เจ้าคอยดูเถอะ เดี๋ยวข้าจะไปตัดหัวเจ้าเอง"

...