บทที่ 98 หูไห่: ข้าอยากเป็นฮ่องเต้ใจจะขาดแล้ว!

อิ๋งเจิ้งในยามนี้มิได้เอ่ยคำใด สายตายังคงจับจ้องที่ม่านแสงเขม็ง สำหรับหลี่ซื่อแล้ว เขารู้ดีว่าชายผู้นี้คือยอดคน มิเช่นนั้นคงไม่ให้ฝูซูแต่งกับบุตรสาวของหลี่ซื่อ และคงไม่ให้บุตรสาวของตนแต่งกับบุตรชายของหลี่ซื่อเช่นกัน!

หลี่ซื่อปาดเหงื่อเย็นบนหน้าผาก "ฝ่าบาท... กระหม่อม...”

“ถอยไปด้านข้าง รอให้เจิ้นดูจบก่อนค่อยตัดสินใจว่าจะจัดการกับเจ้าอย่างไร!" ก่อนที่หลี่ซื่อจะทันพูดจบ ก็ถูกน้ำเสียงอันเย็นชาไร้ความรู้สึกของอิ๋งเจิ้งตวาดให้ถอยไป!

ยามนี้บนม่านแสง ภาพพลันสลับเปลี่ยน ในภาพ! กลางดึกสงัด แสงคบเพลิงโชติช่วงตัดกับความมืดมิด เจ้าเกาอ้างนามของอิ๋งเจิ้งเรียกตัวหลี่ซื่อและหูไห่เข้ามาในห้องเพื่อสนทนา ยามนี้หูไห่ยังมิทราบว่าปฐมจักรพรรดิสวรรคตแล้ว กำลังจะก้มลงกราบไหว้ตามปกติ

ทว่าหลี่ซื่อที่ได้กลิ่นศพเน่าโชยออกมากลับขมวดคิ้วมุ่น "คุณชาย... ลุกขึ้นเถิด มิต้องมากพิธีแล้ว!" ดวงตาอันโง่เขลาของหูไห่เต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถาม? เจ้าเกาเห็นดังนั้นจึงเอ่ยชมว่า "สมเป็นท่านอัครมหาเสนาบดีจริงๆ ช่างรอบคอบนัก”

“มองปราดเดียวก็รู้ว่าฝ่าบาทเสด็จสวรรคตมาหลายวันแล้ว!"

หูไห่ได้ยินดังนั้นถึงเพิ่งจะรู้สึกตัว และเริ่มร้องไห้ฟูมฟายทันที "โอย! เสด็จพ่อของข้า... เหตุใดท่านถึงทิ้งลูกไปเช่นนี้เล่า! ฮือๆ... ฮือๆ!" เสียงร้องนี้ทำเอาเจ้าเกาตกใจแทบแย่ รีบเอามือตะปบปากหูไห่ไว้ "คุณชาย... เบาเสียงหน่อยเถิด ประเดี๋ยวใครมาได้ยินเข้า!"

หลี่ซื่อจ้องมองเจ้าเกาด้วยท่าทีเที่ยงธรรม ตวาดว่า "เจ้าคิดจะปกปิดข่าวการสวรรคตงั้นรึ?" เจ้าเกาได้ฟังก็มิได้เผยความในใจออกมาตรงๆ แต่กลับค่อยๆ ชักจูงให้ทั้งสองเปลี่ยนความคิด "การสวรรคตของฝ่าบาทถือเป็นเรื่องใหญ่หลวง”

“ยามนี้บรรดาคุณชายต่างก็จ้องจะชิงบัลลังก์กันตาเป็นมัน”

“หากพลาดพลั้งเพียงนิด พวกเราย่อมพินาศย่อยยับ!"

พูดพลางหยิบราชโองการสุดท้ายออกมาส่งให้หูไห่ดู! หูไห่ดูจบก็ใจฝ่อ "เสด็จพ่อ... จะตั้งพี่ใหญ่รึ?" หลี่ซื่อรู้สึกฉงน "ในเมื่อฝ่าบาททรงเลือกคุณชายฝูซูให้สืบบัลลังก์”

“เช่นนั้นเจ้าเกา เจ้าก็ควรประกาศเนื้อความในราชโองการให้ทั่วกัน!"

เจ้าเกาชำเลืองมองหลี่ซื่อที่ทำตัวเป็นคนดีมีคุณธรรม "ต้องประกาศจริงๆ รึ?" จากนั้นหันไปถามหูไห่ที่กำลังยืนบื้อ "คุณชาย ท่านคิดว่าควรประกาศหรือไม่?" หูไห่: ในเมื่อเป็นราชโองการสุดท้ายของเสด็จพ่อ ข้าย่อมต้องทำตาม!

เจ้าเกาฟังจบก็แค่นเสียงเย็น กล่าวเหน็บแนมว่า "พวกท่านตรองดูให้ดี ราชโองการนี้หากแพร่ออกไป”

“สถานการณ์ย่อมมิอาจย้อนคืนได้อีก!" หลี่ซื่อชี้หน้าเจ้าเกาถามอีกครั้ง "เจ้าพูดเช่นนี้หมายความว่าอย่างไร?”

“ดี ในเมื่อท่านหลี่ซื่อไม่เข้าใจ ข้าจะช่วยวิเคราะห์ให้ฟัง!"

"หากคุณชายฝูซูขึ้นครองราชย์ แม่ทัพเหมิงเถียนย่อมต้องกลับมาด้วยแน่นอน”

“ข้าน้อยจำได้ว่า เหมิงเถียนคือคู่ปรับตัวฉกาจของท่าน”

“หากเขากุมอำนาจ ตำแหน่งอัครมหาเสนาบดีของท่านยังจะมั่นคงอยู่รึ?" หลี่ซื่อราวกับสุนัขจิ้งจอกที่ถูกเหยียบหาง เริ่มแสดงอาการโกรธกลบเกลื่อน: "หุบปาก! วาจาจัญไรเช่นนี้เจ้ากล้าพ่นออกมาได้อย่างไร!"

หูไห่เองก็เริ่มเห็นคล้อยตาม แม้จะรู้สึกว่า... "พอเถิด พวกท่านอย่าเถียงกันเลย ในเมื่อเป็นบัญชาจากสวรรค์”

“พวกเรานอกจากเชื่อฟังแล้วจะทำอะไรได้อีก?"

...

ใต้ม่านแสง เห็นถึงตรงนี้ โทสะของอิ๋งเจิ้งลดลงไปไม่กี่ส่วน หากหลี่ซื่อถูกเจ้าเกาเกลี้ยกล่อมได้ในทันที ต่อให้เขาจะเป็นยอดคนเพียงใด อิ๋งเจิ้งย่อมต้องประหารเขาทิ้งแน่นอน! เขาไม่ยอมให้มีปัจจัยที่ไม่มั่นคงใดๆ ในราชสำนักเด็ดขาด

หลี่ซื่อเห็นพฤติกรรมของตนเองบนม่านแสง หัวใจที่แทบจะหลุดออกมาจากปากก็ค่อยๆ กลับเข้าที่ เขาถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก "ยังดี... ยังดีที่ข้ามิได้คิดกบฏในทันที! มิเช่นนั้นชีวิตข้าคงหาไม่แล้ว!" ทว่าลมหายใจยังถอนไม่สุด... เหงื่อก็เริ่มไหลโซมกายอีกครั้ง

...

[ยามนี้บนม่านแสง เจ้าเกาตั้งใจจะชี้ให้เห็นถึงผลได้ผลเสียและค่อยๆ ชักจูง]

[เพื่อให้คนทั้งสองเกิดความรู้สึกวิกฤต จนเป็นฝ่ายเอ่ยปากเรื่องการแก้ไขราชโองการเอง!]

[ทว่าทั้งสองกลับขี้ขลาดตาขาวเกินไป เจ้าเกาจนปัญญา จึงจำต้องเผยความคิดออกมาจากปากตนเอง]

เจ้าเกา: "เรื่องนี้มีเพียงเราสามคนที่รู้...”

“พวกเราสามารถให้คุณชายหูไห่ขึ้นสืบบัลลังก์แทนคุณชายฝูซูได้!" หลี่ซื่อนึกไม่ถึงจริงๆ ว่าเจ้าเกาจะขวัญกล้าเทียมฟ้าเพียงนี้ "เจ้ากล้ารึ?"

ในเมื่อหลี่ซื่อมีท่าทีเด็ดเดี่ยว เจ้าเกาก็มิได้สนใจเขาอีก แต่กลับทุ่มความหวังทั้งหมดไปที่หูไห่แทน "คุณชาย ยามนี้คือโอกาสทองที่หาได้ยากยิ่ง...”

“พวกเราสามารถผลักดันท่านขึ้นสู่บัลลังก์ได้โดยไม่มีใครล่วงรู้!”

“หากท่านพลาดโอกาสนี้ไป อย่าว่าแต่ชาติหน้าเลย”

“ต่อให้ชาติหน้าของชาติหน้า ท่านก็ไม่มีวันได้เป็นฮ่องเต้ คิดให้ดีนะคุณชาย!"

คำพูดของเจ้าเกาแทงใจดำหูไห่เข้าอย่างจัง ใช่แล้ว... ต่างก็เป็นลูกของเสด็จพ่อเหมือนกัน แล้วข้าขาดอะไรไปรึ? เหตุใดฝูซูทำได้ แต่ข้าหูไห่จะทำไม่ได้? วินาทีนั้น ความทะเยอทะยานในใจของหูไห่ถูกขยายใหญ่ขึ้นอย่างไร้ขีดจำกัด...

เจ้าเกาเห็นดังนั้นจึงสุมไฟเพิ่มอีกกอง "คุณชาย ราชโองการทั่วไปของฉินล้วนเป็นข้าน้อยที่เขียนแทน”

“ยิ่งไปกว่านั้น ตราประทับยังอยู่ในมือข้า”

“พวกเราเพียงแค่ร่างราชโองการขึ้นมาใหม่ สถานการณ์ย่อมเปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือทันที"

ขนมปังชิ้นโตที่วาดไว้ทำให้หูไห่ตัดสินใจทำตามที่เจ้าเกาบอกทันที จากนั้น เขาก็หันไปช่วยเจ้าเกาเกลี้ยกล่อมหลี่ซื่อ "ท่านอัครมหาเสนาบดี... พวกเราลองคิดดูอีกทีดีไหม?" เห็นหลี่ซื่อยังคงนิ่งเฉย หูไห่ก็เริ่มร้อนรน... "ท่านเสนา... เจ้าเกาพูดถูกนะ... พวกเรามาวางแผนกันใหม่เถิด ดีไหม?”

“พูดตามตรง พี่ใหญ่ของข้าเริ่มไม่พอใจในพฤติกรรมหลายอย่างของท่านมานานแล้ว ท่านลืมไปแล้วรึ?"

ใต้ม่านแสง ไฟโทสะของอิ๋งเจิ้งที่เพิ่งจะมอดไปพลันพุ่งปรี๊ดขึ้นมาใหม่ เดิมทีเขาคิดว่าหูไห่ยังพอมีความยำเกรงและความกตัญญูต่อเขาบ้าง! มีน่ะมีอยู่... แต่มันน้อยเหลือเกิน มองดูหน้าตาของเจ้าเกาแล้ว ต้องยอมรับเลยว่า... หากอิ๋งเจิ้งเป็นหูไห่ เขาก็คงจะหวั่นไหวไปกับคำพูดนั้นเหมือนกัน! "ช่างเป็นสุนัขชั่วที่เชี่ยวชาญการปั่นหัวคนจริงๆ!"

ทว่าต่อให้เป็นเช่นนั้น... เขาก็มอบทหารให้ฝูซูตั้งสามแสนนาย แถมยังมีเหมิงเถียนที่มีความสัมพันธ์อันดีคอยปกป้องอยู่อีก ต่อให้หลี่ซื่อจะแปรพักตร์ไปอีกคน ฝูซูก็ยังถือว่ามีแต้มต่ออยู่มาก!

หลี่ซื่อยามนี้... กลัวจนตัวสั่น เขาเกรงว่าตนเองจะต้านทานสิ่งล่อใจไม่ไหว ต้องรู้ว่ายามนี้อิ๋งเจิ้งกุมกระบี่เฉาเชายืนอยู่ตรงหน้าเขา ส่วนคุณชายฝูซูก็ยังเฝ้ามะเขือเทศกับมันฝรั่งอยู่ด้านนอกตำหนัก แม้ว่าเขา... จะมีความดีความชอบต่อต้าฉิน... และได้คุกเข่าขอขมาแล้ว แต่ใครจะรับประกันได้ว่าพ่อลูกคู่นี้หากฟิวส์ขาดขึ้นมาจะไม่ฟันเขาจนตัวขาด?

...

ยามนี้บนม่านแสง หูไห่ยังคงเพียรอ้อนวอนหลี่ซื่อไม่หยุด "ท่านเสนา ลองคิดดูสิ หากพี่ใหญ่ขึ้นครองราชย์ พวกเราย่อมไม่มีจุดจบที่ดีแน่!”

“เขาคัดค้านเรื่องที่ท่านเผาตำราฝังบัณฑิตอย่างไร... ท่านลืมไปแล้วรึ?”

“ท่านเสนาช่วยข้าเถิด ข้าอยากเป็นฮ่องเต้เหลือเกิน...”

“ข้า... ข้าฝันถึงมันทุกคืน... ข้าอยากเป็นจริงๆ..." หูไห่ในยามนี้ร้อนรนจนแทบจะคุกเข่ากราบหลี่ซื่อเป็นพ่ออยู่แล้ว ทั้งอ้อนวอนทั้งให้คำมั่นสัญญา

"หากข้าได้เป็นฮ่องเต้ ข้าจะฟังท่านทุกอย่าง... ทุกอย่างจริงๆ...”

“ข้าจะไว้วางใจท่านและเรียกใช้งานท่านยิ่งกว่าเสด็จพ่อเสียอีก”

“ข้าจะเคารพท่านเหมือนที่เจ้าเกาเคารพพ่อบุญธรรมเลย!”

“ท่านช่วยข้าเถิดนะ... ข้า... ข้า..."

เจ้าเกาก็ช่วยเสริมอยู่ข้างๆ "หลี่ซื่อ หรือท่านจะรอให้คุณชายคุกเข่าขอร้องท่านให้ได้?"

[ภายใต้คำขู่และการวาดฝันของเจ้าเกาและหูไห่สลับกันไปมา]

[ในที่สุดหลี่ซื่อก็พ่ายแพ้อย่างราบคาบ ตกลงยอมร่วมหัวจมท้ายกับพวกมัน]

[ความพินาศของแคว้นฉิน เริ่มต้นขึ้นในคืนนี้เอง]

หลี่ซื่อใต้ม่านแสงเห็นดังนี้... ในใจมีเพียงความคิดเดียว! จบสิ้นแล้ว! เขาจบสิ้นแล้ว... ยามนี้เขาอยากจะตบหน้าตัวเองในอนาคตสักฉาดใหญ่ๆ... "เจ้าคนโฉด เหตุใดถึงไม่เข้มแข็งกว่านี้อีกสักหน่อย?”

“เหตุใดถึงไม่รักษาปณิธานเดิมไว้ให้ได้!" ตอนนี้เจ้าช่วยมัน... แต่ภายหลังมันจะประหารเจ้าด้วยการตัดเอวนะโว้ย...

อิ๋งเจิ้งค่อยๆ หันใบหน้ากลับมา แววตาอันเย็นเยียบจ้องมองหลี่ซื่อ ยามนี้หลี่ซื่อพูดไม่ออกบอกไม่ถูกแล้วจริงๆ มิกล้าแม้แต่จะสบตาอิ๋งเจิ้ง! "หลี่ซื่อ นี่หรือคือความจงรักภักดีที่เจ้ามีต่อเจิ้น?”

“นี่หรือคือความผิดที่เจ้ามาคุกเข่าขอขมา? ความผิดของเจ้านี้ใหญ่หลวงนัก?”

“ใหญ่เสียจนเจิ้นอยากจะสังหารเจ้าทิ้งเสีย!"

หลี่ซื่อทรุดฮวบลงคุกเข่า ร้องไห้สะอึกสะอื้นว่า "ฝ่าบาท กระหม่อมมิมีสิ่งใดจะแก้ตัว... จะเป็นหรือตายสุดแต่ฝ่าบาทจะเมตตา...”

“เพียงขอให้ฝ่าบาทเห็นแก่ความทุ่มเทที่กระหม่อมเคยมีต่อต้าฉิน”

“โปรดละเว้นครอบครัวของกระหม่อมด้วยเถิด..."

ฝูซูที่อยู่ด้านนอกตำหนักยามนี้ก็ตกตะลึงเช่นกัน เขาไม่อยากเชื่อเลยว่าพ่อตาของตนจะไปเข้าพวกกับคนนอกเพื่อจัดการกับลูกเขยเช่นเขา? แม้ว่า... เขาจะคัดค้านแนวคิดการปกครองด้วยกฎหมายของหลี่ซื่อ แต่ต่อให้เขาจะคัดค้านเพียงใด เขาก็ย่อมไม่มีทางปล่อยให้หลี่ซื่อต้องตายแน่นอน? "ไม่เป็นไร... ไม่เป็นไร ข้ายังมีทหารอีกสามแสนนาย แต้มต่อยังอยู่ในมือ!"

...