บทที่ 101 ระบบพิชิตใจในรายการเดต (19)

ดังนั้น กลุ่มสามคนอีกสองกลุ่มที่เหลือจึงประกอบไปด้วย: เซี่ยแดนนี่, ลู่หมิง และเฉินอันฉี หนึ่งกลุ่ม ส่วนอีกกลุ่มคือ เซียวเฉิงเล่ย, หลิวย่าง และหลินเสี่ยวหนิง

แม้จะแบ่งกลุ่มเรียบร้อยแล้ว แต่เซี่ยแดนนี่ยิ่งคิดก็ยิ่งไม่ยินยอม จึงแกล้งพูดขึ้นมาว่า: “อุ๊ย เพิ่งสังเกตนะคะเนี่ยว่าในบรรดาแขกรับเชิญหญิง คุณเซี่ยหยางดูจะปลอดภัยที่สุดเลย”

แขกรับเชิญหญิงคนอื่นพอคิดตามก็รู้สึกว่า: จริงด้วยแฮะ กลุ่มของเซี่ยหยางไม่เพียงแต่มีคนเยอะที่สุด แต่ยังมีแขกรับเชิญชายถึงสามคน! เรียกได้ว่าได้รับการปรนนิบัติราวกับดวงดาวล้อมเดือนเลยทีเดียว! สิทธิพิเศษแบบนี้ ใครล่ะจะไม่ยากได้?

“คุณกำลังตั้งคำถามกับรายการเหรอคะ? มันก็แค่เกม จะโยงไปถึงเรื่องความปลอดภัยทำไม?” เซี่ยหยางกอดอกพูดด้วยท่าทีเนิบนาบ “อีกอย่าง ด้วยสมรรถภาพทางกายของฉัน ยังไม่ถึงขั้นที่ต้องให้แขกรับเชิญชายมาคอยปกป้องหรอกค่ะ”

“...”

[พี่เซี่ยคือนักตอกกลับตัวจริง!] [ใช่เลย พละกำลังของพี่เซี่ยเนี่ย แม้แต่โค้ชทีมชาติยังออกปากชม] [ฉันมีจินตนาการล้ำเลิศอยู่อย่าง... เกมในเมืองโบราณนี้เล่นไปเล่นมา สุดท้ายจะเหลือแค่พี่เซี่ยคนเดียวที่มีแรงวิ่งพล่านไปทั่วสนามหรือเปล่านะ? แล้วแขกรับเชิญชายสามคนนั้นจะกลายเป็นภาระแทนไหม?] [ฮ่าๆๆๆๆ...]

อันที่จริง เซี่ยหยางไม่ได้ตั้งใจจะออกตัวแทนแขกรับเชิญชาย แต่คำพูดจีบปากจีบคอของเซี่ยแดนนี่มันทำให้เธอรู้สึกสะอิดสะเอียน

ระบบหลักได้ทีรีบสนับสนุน: 【โฮสต์ สู้ๆ นะ พยายามกำจัดเธอให้ได้! การเรียกคืนระบบพิชิตใจในรายการเดตอยู่ไม่ไกลแล้ว!】

เซี่ยหยาง: “...”

เกือบลืมไปเลยว่ายังมีไอ้ตัวปัญหาที่รอให้เธอไปเก็บกู้อยู่

...

เมืองโบราณชุนเหอเป็นหมู่บ้านเก่าแก่ที่มีประวัติศาสตร์ยาวนานกว่าหนึ่งพันเจ็ดร้อยปี

ตัวหมู่บ้านถูกโอบล้อมด้วยภูเขาทุกทิศทาง การคมนาคมที่ไม่สะดวกคือปัจจัยสำคัญที่ทำให้ชาวเมืองถูกตัดขาดจากโลกภายนอก

นานวันเข้า ที่นี่จึงเริ่มมีกลิ่นอายของ "แดนสวรรค์ที่ถูกลืม" อยู่บ้างจริงๆ

“...อย่างไรก็ตาม ด้วยการดำเนินงานขจัดความยากจนอย่างต่อเนื่อง ปัจจุบันเมืองโบราณชุนเหอมีการเปลี่ยนแปลงไปมากจากในอดีตครับ”

ขณะที่รถบัสวิ่งไปตามเส้นทางภูเขาเข้าสู่เมืองโบราณ ผู้กำกับก็ได้ให้ความรู้แก่แขกรับเชิญเกี่ยวกับประวัติความเป็นมาและการพัฒนาในปัจจุบัน:

“ถนนลาดยางที่เรากำลังวิ่งอยู่นี้ เมื่อไม่กี่ปีที่ผ่านมายังเป็นเพียงเส้นทางสายเล็กๆ ที่คดเคี้ยว กลุ่มอาคารข้างหน้านี้ก็เป็นบ้านเรือนราษฎรที่รัฐบาลวางผังเมืองและสร้างขึ้นใหม่ ชาวบ้านได้ย้ายออกจากพื้นที่เดิมมารวมกลุ่มกันอยู่ในบ้านใหม่ที่สว่างไสวและแข็งแรงครับ”

หลังจากแนะนำสถานการณ์ทั่วไปของเมืองโบราณแล้ว ผู้กำกับก็ดึงหัวข้อกลับมาที่กิจกรรมสร้างสัมพันธ์ในวันนี้:

“...หมู่บ้านโบราณที่ไม่มีคนอาศัยอยู่คือ ‘เขตหวงห้าม’ ที่พวกเราจะเผลอ ‘พลัดหลง’ เข้าไปในภายหลังครับ ส่วนโฮมสเตย์ที่ทุกคนจะเข้าพัก ตั้งอยู่บริเวณขอบของเขตหวงห้ามพอดี”

ในระหว่างที่พูด รถบัสได้ขับมาถึงริมขอบ “เขตหวงห้าม” และจอดลงหน้าบ้านเก่าหลังหนึ่งที่ถูกดัดแปลงเป็นโฮมสเตย์

เซียวเฉิงเล่ยทองออกไปนอกหน้าต่างด้วยความประหลาดใจ: “ไหนบอกว่า ‘เขตหวงห้าม’ มีหมอกหนาปกคลุมตลอดปีไงครับ? นี่มันดูโปร่งใสดีออก ผมยังมองเห็นแม่น้ำกับทุ่งนาฝั่งตรงข้ามได้เลย”

ผู้กำกับตอบด้วยใบหน้าเรียบเฉย: “นั่นเป็นความต้องการของบทครับ”

“...”

แขกรับเชิญคนอื่นๆ อดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา

เมื่อลงจากรถ ทุกคนต่างหิ้วกระเป๋าเดินทางเข้าไปจัดแจงที่พักในโฮมสเตย์

บอกว่าเป็นโฮมสเตย์ แต่อันที่จริงที่นี่ไม่เคยเปิดรับนักท่องเที่ยวมาก่อน

เดิมทีเคยเป็นที่ทำการคณะกรรมการหมู่บ้าน ตั้งแต่ชาวบ้านย้ายไปอยู่ที่เขตใหม่ของเมืองโบราณ ที่นี่ก็ถูกปล่อยร้างไว้ จนกระทั่งเจ้าหน้าที่รุ่นใหม่ของหมู่บ้านนำมาจัดเป็นศูนย์กิจกรรมผู้สูงอายุ

เมื่อทีมงานรายการจะมาถ่ายทำที่นี่ และได้ติดต่อให้ทางเมืองโบราณหาบ้านเก่าที่มีรูปลักษณ์โบราณคร่ำครึแต่ภายในยังพออยู่อาศัยได้ ผู้นำหมู่บ้านหาไปหามาก็พบว่ามีเพียงบ้านหลังนี้ที่ตรงตามความต้องการ จึงได้ดัดแปลงเป็นโฮมสเตย์ชั่วคราว

สำหรับพวกเขาแล้ว บ้านเก่าที่ปล่อยทิ้งไว้เฉยๆ ปกติอย่างมากก็แค่ให้คุณตาคุณยายวัยแปดเก้าสิบปีมานั่งเดินหมากคุยเล่นกัน การได้เปลี่ยนมาเป็นเงินค่าเช่าระยะสั้นจำนวนไม่น้อยถือเป็นเรื่องที่น่ายินดีอย่างยิ่ง

ต่อให้ทีมงานจะไม่ใจป้ำ ให้ค่าเช่าแบบขี้เหนียวไปหน่อย แต่การได้ออกทีวีก็ถือเป็นเรื่องดี

หากรายการโด่งดังขึ้นมา เมืองโบราณแห่งนี้ก็จะเป็นที่รู้จักของผู้ชมมากขึ้น และดึงดูดนักท่องเที่ยวให้มาเยือน

เมื่อก่อนอุตสาหกรรมการท่องเที่ยวของที่นี่ไม่รุ่งเรืองเพราะการคมนาคมลำบาก

ไม่เหมือนแหล่งท่องเที่ยวอื่นๆ บนเกาะที่เริ่มต้อนรับนักท่องเที่ยวจากทั่วทุกสารทิศมาตั้งแต่หลายสิบปีก่อน เมืองชุนเหอก็เคยคิดจะปฏิรูปการท่องเที่ยวขนานใหญ่เพื่อสร้างรายได้ แต่ติดที่ทำเลที่ตั้งจนได้แต่คิดแต่ทำไม่ได้

ตอนนี้รัฐบาลลงทุนตัดถนนให้ ขยายเส้นทางเล็กๆ ที่เคยเฉอะแฉะจนก้าวขาไม่ออกยามฝนตกให้กลายเป็นถนนสองเลน ถึงเวลาแล้วที่จะต้องช่วยดึงตัวเลข GDP ของเมืองโบราณชุนเหอให้สูงขึ้น

ด้วยเหตุนี้ ผู้นำหมู่บ้านจึงให้ความสำคัญกับการถ่ายทำครั้งนี้มาก หลังจากเซ็นสัญญาเสร็จก็เริ่มปรับปรุงบ้านเก่าหลังนี้อย่างเร่งด่วน เพียงไม่กี่วันก็ดูใหม่เอี่ยมขึ้นมา—

ผนังภายนอกยังคงรักษาลักษณะดั้งเดิมที่ก่อด้วยหินตามความต้องการของทีมงาน แต่ภายในทาสีใหม่หมด ผนังใช้สีน้ำพลาสติกที่เป็นมิตรต่อสิ่งแวดล้อมสีขาวนวล

ห้องน้ำปูกระเบื้องผนังและพื้นแบบกันความชื้น ติดตั้งเครื่องทำน้ำอุ่นและห้องอาบน้ำ เฟอร์นิเจอร์เก่าที่สีลอกไม่ได้ทาสีใหม่เพื่อเหตุผลด้านสิ่งแวดล้อม แต่ทำความสะอาดจนหมดจด

ปล่องไฟในห้องครัวถูกกำจัดเถ้าถ่าน เตาดินเผาได้รับการซ่อมแซมใหม่ พร้อมติดตั้งอุปกรณ์เตาและเครื่องครัวชุดใหม่

หลังจากถางวัชพืชรอบบ้านจนสะอาด ก็มีการย้ายต้นไม้ดอกไม้ที่พวกดาราชื่นชอบมาปลูกไว้

ฤดูกาลนี้เป็นช่วงที่ดอกไม้ใบหญ้ากำลังเจริญเติบโตได้ดีที่สุด หลังจากย้ายมาปลูกเพียงไม่กี่วัน ดอกไม้ก็เริ่มทยอยบาน ใบไม้ก็เขียวชอุ่มชุ่มชื่น

บ่อน้ำแบบคันโยกในลานบ้านก็ซ่อมจนสูบน้ำได้แล้ว รั้วบ้านถูกล้อมใหม่ด้วยไม้ไผ่ และยังมีกุหลาบป่าที่ย้ายมาจากในภูเขาเลื้อยพันอยู่บนรั้วนั้นด้วย

ใต้ต้นไทรใหญ่ที่แผ่กิ่งก้านสาขาหน้าประตู มีชิงช้าไม้กระดานแบบเรียบง่ายติดตั้งอยู่

สรุปคือ ดูเหมือนโฮมสเตย์ในอุดมคติของทุกคนไม่มีผิดเพี้ยน

ถ้าทีมงานไม่บอก แขกรับเชิญทั้งหลายคงไม่รู้เลยว่าที่นี่ดัดแปลงมาจากศูนย์กิจกรรมผู้สูงอายุ เมื่อไม่กี่ปีที่เคยเป็นที่ทำงานของหมู่บ้าน และหากย้อนกลับไปเจ็ดแปดสิบปีก่อน ที่นี่ก็คือคฤหาสน์ของเศรษฐีที่ดิน

หลังจากทุกคนวางกระเป๋าเดินทางแล้ว ก็เดินสำรวจรอบบ้านทั้งข้างหน้าและข้างหลัง ทุกคนต่างรู้สึกว่าดีมาก

นอกจากตากล้องที่ติดตามถ่ายทำแล้ว ผู้กำกับและทีมงานคนอื่นๆ ไม่ได้ลงจากรถเลย หลังจากส่งแขกรับเชิญลงเสร็จ รถบัสก็ขับย้อนกลับไปยังใจกลางเมืองโบราณซึ่งอยู่ห่างออกไปเพียงไม่กี่นาที ทิ้งบ้านเก่าหลังนี้ไว้ให้แขกรับเชิญทั้งสิบคนและตากล้องคู่ใจเท่านั้น

รู้สึกได้ถึงความเงียบสงบที่เพิ่มขึ้นทันที

เซียวเฉิงเล่ยเล่นบ่อน้ำคันโยกด้วยความรู้อยากรู้อยากเห็น เขาสูบน้ำในบ่อที่ใสสะอาดและปราศจากมลพิษขึ้นมาถังหนึ่ง และรู้สึกพอใจกับที่นี่มาก: “ดีครับดี ดีมากเลย! ผมชอบที่นี่จัง!”

“ก็ดีครับ แต่ห้องนอนน้อยไปหน่อยนะ”

ลู่หมิงหิ้วกระเป๋าเข้าไปข้างในและถือโอกาสเดินดูรอบหนึ่ง พบว่ามีห้องนอนแขกเพียงสี่ห้องเท่านั้น

ห้องหนึ่งเป็นเตียงรวมขนาดใหญ่ที่นอนได้ถึงสิบคน เห็นได้ชัดว่าจัดเตรียมไว้ให้พวกพี่ๆ ช่างภาพ ส่วนห้องนอนที่เหลืออีกสามห้องเป็นของแขกรับเชิญ

ห้องน้ำก็มีเพียงสองห้อง แยกอยู่คนละฝั่งของบ้าน

แถมยังเป็นห้องน้ำแบบห้องรวมที่นิยมกันเมื่อหลายปีก่อน ธรณีประตูแบ่งออกเป็นสองฝั่ง ฝั่งหนึ่งเป็นโถส้วมแบบนั่งยองๆ เรียงกัน ส่วนด้านนอกเป็นอ่างล้างหน้าและตู้อาบน้ำสามห้อง

สิ่งอำนวยความสะดวกถือว่าเรียบง่ายและค่อนข้างขาดแคลนจริงๆ

“สามห้องนอน ให้แขกรับเชิญหญิงเลือกก่อนเลยครับ ว่าจะนอนรวมกันห้าคน หรือจะแยกเป็นสองกลุ่ม”

“ฉันกับหลิวย่างนอนห้องเดียวกันค่ะ”

เซี่ยแดนนี่เดินออกมา เธอหิ้วกระเป๋าเข้าไปจองเตียงในห้องคู่เรียบร้อยแล้ว

แม้เธอจะรังเกียจที่จะต้องนอนเตียงเดียวกับหลิวย่าง แต่ถ้าเทียบกับการต้องนอนรวมในเตียงใหญ่กับพวกเซี่ยหยางแล้ว นอนเตียงคู่คงจะดีกว่า

ฟู่อี้เฉินได้ยินดังนั้นก็ขมวดคิ้วเล็กน้อยพลางกวาดสายตามองเซี่ยหยาง, เฉินอันฉี และหลินเสี่ยวหนิง ก่อนจะหยุดสายตาที่เซี่ยหยาง: “พวกคุณสามคนนอนห้องเดียวกันไม่มีปัญหาใช่ไหม?”

“ฉันยังไงก็ได้ค่ะ” เซี่ยหยางยักไหล่

เฉินอันฉีและหลินเสี่ยวหนิงก็บอกว่าไม่มีปัญหา

เมื่อเป็นเช่นนี้ แขกรับเชิญชายทั้งห้าคนจึงต้องนอนรวมกันในห้องนอนรวมห้าที่นั่ง

ทุกคนไม่มีใครคัดค้าน ถึงจะมีก็ต้องเก็บไว้ในใจ ใครใช้ให้สภาพการณ์เป็นแบบนี้ล่ะ