บทที่ 152 ระบบถ่ายทอดสดม่านฟ้า (27)

เมื่อทั้งหลานชายและหลานสาวไปโรงเรียนกันหมดแล้ว เซี่ยหยางที่กลับมาถึงบ้านเพียงลำพังก็รู้สึกไม่ชินขึ้นมาเสียด่างนั้น

ก่อนหน้านี้เธอใช้ชีวิตคนเดียวมาตั้งเจ็ดปีไม่เคยรู้สึกเหงา แต่พอได้อยู่กับหลานๆ เพียงสามเดือนสั้นๆ เธอกลับเริ่มมีความรู้สึกพึ่งพิงจนไม่อยากแยกจากพวกเขาเสียแล้ว

เซี่ยหยางเลิกคิ้วยิ้มให้ตัวเอง ในขณะที่หุ่นยนต์ดูดฝุ่นกำลังทำงานไปทั่วบ้าน เธอก็ทรุดตัวลงนั่งที่โต๊ะทำงาน เปิดคอมพิวเตอร์ และเริ่มต้นการเป็นนักเทรดหุ้นเต็มเวลาต่อ

เธอนั่งอยู่หน้าจอเกือบทั้งวัน มื้อเที่ยงก็แค่เอาฟักทองเบเบ้ครึ่งลูกไปเข้าเตาอบแล้วปั่นน้ำธัญพืชดื่มประทังหิว จนกระทั่งบ่ายสามโมง เมื่อนาฬิกาปลุกในมือถือดังขึ้น เธอจึงรีบปิดคอมพิวเตอร์ทันที พร้อมกับถือถุงใส่น้ำส้มคั้นสดและขนมเล็กๆ น้อยๆ มุ่งหน้าไปรับเด็กๆ

ความจริงวันนี้ถึงแม้ตัวจะนั่งเทรดหุ้นอยู่หน้าคอมพิวเตอร์ แต่ใจกลับไม่ได้จดจ่อเท่าไหร่