บทที่ 224 ระบบเอาชีวิตรอดจากภัยพิบัติทางธรรมชาติ (53)

ความจริงก็คือ เธอไม่จำเป็นต้องหลบและก็ไม่ได้อยู่บ้านด้วย เพราะเธอต้องไปทำงาน

ตอนนี้เธอเป็นเพียงพนักงานตัวเล็กๆ ในกองบรรณสาร (งานเอกสาร) ของศาลากลางเมืองลู่เฉิง! งานในห้องเก็บเอกสารนั้นน้อย ผู้คนไม่พลุกพล่าน และเงียบสงบเป็นอย่างมาก

เซี่ยหยางไปทำงานได้เพียงสองวัน ก็พบว่าเธอปรับตัวได้ดีเยี่ยม ประเด็นสำคัญคือไม่ต้องตื่นเช้า เพราะหน่วยงานอยู่ติดกับที่พักของเธอ แค่ลงจากตึกเดินต่ออีกสองร้อยเมตรก็ถึงแล้ว เวลาในการเดินทางไปทำงานของเธอน่าจะสั้นที่สุดในประเทศจนแทบจะหาคนมาเทียบไม่ได้

เมื่อถึงที่ทำงาน ก็แค่ตอกบัตร ชงชาสักถ้วย แล้วนั่งประจำที่อ่านหนังสือพิมพ์พลางจิบชาไปพลาง ห้องเก็บเอกสารที่เธอรับผิดชอบเป็นส่วนของเอกสารทางประวัติศาสตร์ ปกติแทบไม่มีใครมาเบิกหรือตรวจสอบเอกสารเลย ปริมาณงานในแต่ละวัน พูดตามตรงยังน้อยกว่าแรงที่เธอใช้ตัดต้นไม้ในเกมเพียงต้นเดียวเสียอีก

ความรู้สึกนี้เหมือนกับว่า เมื่อวานยังทำงานอยู่ในบริษัทที่แสนวุ่นวาย ตึงเครียด และเร่งรีบแบบระบบ 996 (เข้า 9 โมงเช้า ออก 3 ทุ่ม ทำงาน 6 วันต่อสัปดาห์) แต่อยู่ๆ วันนี้ก็ได้เกษียณอายุทันที