บทที่ 232 ระบบเจ็ดศูนย์นักล่าสมบัติ (6)

เซี่ยหยาง—หรือที่เพื่อนบ้านขนานนามว่า ‘เมียล้างผลาญ’—จัดข้าวมันไก่... เอ๊ย ข้าวสวยเม็ดพูนๆ ไปหนึ่งชามใหญ่กับหัวปลาดาบเงินเปรี้ยวหวานและมะเขือยาวรสปลา เธอทานจนอิ่มแปล้จนเผลอเรอออกมา จากนั้นก็ล้างจานแล้วมายืนรับลมย่อยอาหารอยู่ที่ระเบียงสักพัก

พอเห็นน้ำในกานบนเตาเดือดแล้ว เธอก็เทใส่กระติกน้ำร้อนจนเต็ม ส่วนที่เหลือก็เทพักไว้ในเหยือกเซรามิก จากนั้นก็เติมถ่านลงไปอีกสองก้อน ตั้งกระทะน้ำมัน และเริ่มลงมือทอดปลาดาบเงิน

ในช่วงต้นฤดูใบไม้ร่วงของเมืองหย่งเฉิง ท้องฟ้าตอนหกเจ็ดโมงเย็นก็มืดสนิทแล้ว ทุกบ้านต่างทานมื้อเย็นกันเสร็จเรียบร้อย แต่กลิ่นหอมหวลนี้มันช่างยั่วยวนจนเกินห้ามใจ จนผู้คนต้องพากันฟุดฟิดจมูกตามหาต้นตอของกลิ่นกันจลาจล:

"ไม่ใช่เทศกาลอะไรสักหน่อย บ้านไหนมาทอดปลาเนี่ย? หอมจนเจ้าลูกชายตัวแสบที่บ้านลงไปนอนดิ้นกับพื้นแล้ว!"

"กลิ่นเหมือนปลาทะเลเลย หอมเค็มกำลังดี! รู้อย่างนี้กินมื้อเย็นช้าหน่อยก็ดีหรอก แค่ได้กลิ่นนี้ฉันก็กินหมั่นโถวแป้งหยาบเปล่าๆ ได้ตั้งสองลูกแน่ะ"