บทที่ 345 ระบบยอดจารชนแห่งแคมปัส (17)

เหล่าลูกสมุนอยากจะร้องไห้แต่ไม่มีน้ำตา

ทำไมพวกเราถึงคิดสั้นไปตั้งกลุ่มลับเปิดประชุมวิดีโอกันนะ! เปิดน่ะเปิดได้ แต่ดันถูกพ่อแม่มาได้ยินเข้า คราวนี้เป็นไงล่ะ ทุกสุดสัปดาห์ต้องถูกส่งมายัง ‘ค่ายกักกันการเรียน’ แห่งนี้เสียแล้ว

“พี่หยาง ทำไมพี่ถึงได้คลั่งการเรียนกะทันหันขนาดนี้ล่ะครับ?” เฉิงจื่อซินนั่งลงข้างๆ เซี่ยหยางแล้วถามด้วยความสงสัย “เมื่อก่อนพี่ไม่ได้เป็นแบบนี้นี่นา”

พี่หยางคนเดิมน่ะ ไม่รักเรียนยิ่งกว่าพวกเขาทั้งกลุ่มเสียอีก ถ้าไม่ใช่พวกบทสรุปเกมหรือของสะสมอนิเมะ ก็ไม่เคยเห็นพี่หยางเปิดดูสมุดหนังสืออะไรเลย หนังสือเรียนมัธยมปลายไม่รู้ถูกโยนทิ้งไว้ซอกไหนแล้ว ถ้าพี่หยางยังเป็นเหมือนเมื่อก่อนก็ดีสิ พวกเขาจะได้ไม่ต้องมาทนทุกข์อยู่ที่นี่

เซี่ยหยางส่งยิ้มบางๆ ให้เขา: “ฉันไม่ได้คลั่งหรอก เขาเรียกว่าคิดได้ต่างหาก เมื่อคืนวันศุกร์ฉันฝันเห็นพวกเราทุกคน ถ้ายังไม่พยายามกันล่ะก็ อนาคตจะลงเอยด้วยความลำบากมาก”