บทที่ 360  ระบบยอดจารชนแห่งแคมปัส (32)

ทันทีที่ลูกสาวก้าวพ้นประตูบ้านไป สองสามีภรรยาตระกูลเซี่ยก็หันมามองหน้ากัน แล้วทรุดตัวลงนั่งบนโซฟาเพื่อสานต่อประเด็นที่ค้างไว้ก่อนลูกสาวจะกลับมา:

"อะไรคือลูกสาวผมจัดการเด็กเทพมัธยมหนึ่งไม่ได้? แล้วยังกล้าพูดอีกนะว่าถ้าผมรับเด็กเทพมาเป็นลูกเขย สมบัติพัสถานของตระกูลเซี่ยจะต้องตกอยู่ในกำมือเขาสักวัน? พูดจาหมาๆ!

ตามความหมายของมันเนี่ย ลูกเขยของเซี่ยเหวินเถิงต้องหาไอ้พวกมีแต่แรงแต่ไม่มีสมอง เอาแต่นั่งกินนอนกินไปวันๆ งั้นเหรอ? หรือไม่ก็พวกวันๆ เอาแต่ไล่ตามดาราผู้หญิงจนผลาญสมบัติเล่น? ถุย! ผมไม่มีทางหลงกลมันหรอก!"

"คุณก็เหมือนกัน! เรื่องยังไม่ทันเป็นรูปเป็นร่าง ก็เที่ยวเอาไปป่าวประกาศจนคุมไม่อยู่" เติ้งโหยวเหม่ยถลึงตาใส่สามี "ตอนกลับไปไหว้บรรพบุรุษคราวก่อนฉันก็ดูออกแล้ว ว่าอาไห่กับเมียเขาปากหวานก้นเปรี้ยว ในใจน่ะอิจฉาบ้านเราจะตาย ชักใบให้ลูกสาวเราได้ผัวไม่ได้เรื่อง จะได้มาทำบ้านเราพังพินาศ"

"เหอะ! ฝันไปเถอะ! เซี่ยเหวินเถิงคนนี้แหละจะหาลูกเขยเป็นเด็กเทพอย่างเสี่ยวเจียงให้ได้! เพื่อทิ้งยีนอัจฉริยะไว้ให้ทายาทตระกูลเซี่ย... ผมว่าพวกนั้นมันพวกองุ่นเปรี้ยว กินไม่ได้ก็เลยพ่นน้ำลายใส่"