บทที่ 390 ระบบอาหารเลิศรสยุค 80 (28)

เมื่อได้ป้าหลิวและอาสะใภ้ของเสี่ยวหรงเข้ามาร่วมทีม ความตึงเครียดเรื่องกำลังคนในร้านอาหารว่างก็คลี่คลายลงไปได้บ้าง

หลังจากผ่านช่วงทดลองงานมาหนึ่งเดือน แม้ทุกคนจะเหนื่อยสายตัวแทบขาด แต่สีหน้ากลับเต็มไปด้วยความสุข นอกจากจะได้เรียนรู้ทักษะใหม่ๆ ที่ไม่เคยทำเป็นมาก่อนแล้ว พวกเขายังหาเงินได้มากกว่าการนั่งทำงานฝีมืออยู่ที่บ้านหลายเท่าตัว

เซี่ยหยาง ไม่ได้กำหนดค่าจ้างเป็นเงินเดือนตายตัว แต่เธอใช้ระบบ "เงินเดือนพื้นฐานบวกค่าคอมมิชชัน" เพื่อกระตุ้นความกระตือรือร้นในการทำงาน แต่เนื่องจากร้านอาหารว่างขายดีเป็นเทน้ำเทท่าทุกวัน เมื่อครบหนึ่งเดือน เงินเดือนที่พวกเขาได้รับรวมกันแล้วแทบจะไล่เลี่ยกับพวกช่างเทคนิคที่เรียนจบวิทยาลัยมาเลยทีเดียว

ป้าหลิวได้รับเงินเดือนเดือนแรก มือของเธอสั่นเทาด้วยความตื่นเต้น คุณพระช่วย! เดือนเดียวเธอหาได้ตั้ง 80 หยวน!

สามีของเธอทำงานยกเหล็กเส้นในโรงงานจนหลังขดหลังแข็ง เดือนหนึ่งได้เงินแค่ 48 หยวน แต่เธอแค่มานวดแป้ง ทำขนมปัง ทอดปาท่องโก๋ขนมเกลียว กลับได้ตั้ง 80 หยวน!