บทที่ 401 ระบบตัวเปรียบเทียบยุค 90 (4)

สามวันสองคืนผ่านไป ขบวนรถไฟใกล้จะเทียบชานชาลาสถานีผิงเฉิง

ผู้โดยสารที่นั่งจนตัวแข็งทื่อเริ่มทยอยลุกขึ้น บ้างก็บิดขี้เกียจยืดเส้นยืดสาย บ้างก็ยกสัมภาระลงจากหิ้งล่วงหน้ามาวางไว้บนที่นั่งหรือแทบเท้า

"เซี่ยหยาง? เซี่ยหยางเธอเป็นอะไรไปน่ะ?"

จู่ๆ เซี่ยหยางที่เพิ่งกลับมาจากห้องน้ำก็หน้าถอดสี ริมฝีปากไร้เลือด เม็ดเหงื่อผุดพรายเต็มหน้าผาก เธอยังเดินไม่ทันถึงที่นั่ง ร่างทั้งร่างก็ทรุดฮวบสลบพับไป

พวกหยางเถาฮวาแม้ปกติจะชอบนินทาว่าเธอหัวแข็งไม่รู้จักพลิกแพลง แต่พอเห็นเธอเป็นลมล้มพับไปต่อหน้าต่อตา ทุกคนก็ทำอะไรไม่ถูกด้วยความลนลาน