บทที่ 404 ระบบเปรียบเทียบยุค 90 (7)

เซี่ยหยางพอใจมากที่หยางเถาฮวาช่วยประสานงานให้โดยไม่ได้ตั้งใจ

เธอกู้รายงานการวินิจฉัยคืนมา พลางฝืนยิ้มที่ดูขมขื่นออกมาที่มุมปาก: "พี่เถาฮวา อย่ามองฉันแบบนั้นเลยค่ะ หมอบอกว่ายังไม่รุนแรงมาก ขอแค่ฉันให้ความร่วมมือในการรักษา บำรุงร่างกายให้ดี กินอาหารสามมื้อที่มีสารอาหารครบถ้วน งดของหมักดอง พักผ่อนให้เพียงพอ ไม่ทำงานหนักเกินไป บางที... อาจจะยับยั้งการลุกลามของโรคได้ค่ะ"

หยางเถาฮวา: "..."

นี่น่ะนะไม่รุนแรง? ต้องปฏิบัติตามเงื่อนไขตั้งมากมายขนาดนี้ แต่ผลลัพธ์ที่หวังได้มีเพียงอย่างเดียวคือ—"บางทีอาจจะยับยั้งได้"? แล้วถ้าสกัดไม่อยู่ มันก็กลายเป็นมะเร็งอยู่ดีน่ะสิ?

แม่เจ้า! เซี่ยหยางน่าสงสารเกินไปแล้ว! อายุแค่สิบเจ็ดก็เป็นโรคร้ายแรงขนาดนี้เลยเหรอ?