บทที่ 502 ระบบกินเผือกเอาตัวรอด (1)

ปลายเดือนสิงหาคม ปี 1979 ณ ตรอกซีฝู เมืองปักกิ่ง

“ยายเฒ่าเซี่ย! ยายเฒ่าเซี่ย!”

บุรุษไปรษณีย์ถีบจักรยานผ่านประตูมุมตะวันออกเฉียงใต้เข้ามาในบ้านพักรวมหมายเลข 8 ของตรอกซีฝู ก่อนจะตะโกนเรียกไปทางเรือนหลักหนึ่งโฮก

หนิวชุ่ยเฟินที่อาศัยอยู่ห้องฝั่งใต้ของเรือนปีกตะวันออกกำลังนั่งแกะถั่วแระอยู่หน้าบ้าน เมื่อเห็นดังนั้นจึงเอ่ยขึ้นว่า: “ตะโกนให้ดังกว่านี้ก็ไม่มีประโยชน์! ตอนนี้บ้านตระกูลเซี่ยไม่มีใครอยู่หรอก!”

พูดพลางกวาดเมล็ดถั่วแระที่แกะเสร็จแล้วใส่ชาม โยนเปลือกทิ้ง แล้วลุกขึ้นเช็ดมือกับผ้ากันเปื้อน: “มีจดหมายของบ้านเซี่ยใช่ไหม? ส่งมาให้ฉันเถอะ เดี๋ยวฉันส่งต่อให้ยายเฒ่าเอง”